Środa 18-07-2018, imieniny Szymona, Kamila
 
Rek

UWAGA!

Drogi Czytelniku,

uprzejmie informujemy, że w związku z wejściem w życie Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych stworzyliśmy zgodną z nim politykę prywatności. Regulacje RODO zmuszają nas do wystąpienia z prośbą do Ciebie o zaakceptowanie jego postanowień, chociaż z praktycznego punktu widzenia nic się nie zmienia w sposobie korzystania z naszego serwisu.

Jedyną rzeczą, która może budzić Twoje obawy jest profilowanie. Wyjaśniamy, że w naszym przypadku, tak jak dotychczas, skutkuje ono wyłącznie tym, że jeśli uprzednio byłeś/aś na stronie jakiegoś biura podróży, to z dużym prawdopodobieństwem nasi zaufani partnerzy reklamowi tacy jak Google serwować będą banery z widokami złocistych plaż.

Prosimy zapoznać się z polityką prywatności stosowaną na naszej stronie i zaakceptować jej postanowienia.

Może później

Kobiety – aktywistki robotniczego Elbląga

Elbląg nie pozostał w tyle za innymi miastami, mogąc się poszczycić szeregiem kobiet, wyrosłych z klasy robotniczej, które swe siły i zapał i energię poświęcają pracy społecznej, informował Dziennik Bałtycki z 31 grudnia 1951 r.

W drodze ku przemianom, do jakich dąży Polska Ludowa, wielką rolę odgrywa praca społeczna, zwłaszcza praca kobiet. Elbląg nie pozostał w tyle za innymi miastami, mogąc się poszczycić szeregiem kobiet, wyrosłych z klasy robotniczej, które swe siły i zapał i energię poświęcają pracy społecznej.
     Jedną z nich jest ob. Zofia Sobkiewicz, córka murarza, który przed wojną ze względu na to, że murarstwo było tylko sezonowym zajęciem i nie dawało możności wyżywienia rodziny, pracował jako dozorca.
     - W lecie, kiedy ojciec zajęty był na budowie, musiałam już od najmłodszych lat zastępować go przy pracach koło utrzymania czystości w domu – mówi ob. Sobkiewicz. – Prócz tego, ponieważ matka, żeby więcej zarobić, nosiła wapno na budowie, musiałam opiekować się młodszym rodzeństwem tak, że nie miałam czasu na normalną naukę. Dopiero w 18 roku życia zaczęłam chodzić do szkoły w Warszawie, pracując jednocześnie.
     W czasie okupacji musieliśmy uciekać na wieś, bo nas ścigali hitlerowcy, a w 1945 wyjechaliśmy do Elbląga, gdzie zaczęłam pracować społecznie, najpierw w komitecie organizacyjnym przy ówczesnym Zarządzie Miejskim, a od 1946 już stale pracowałam w Lidze Kobiet.
      Ob. Stefania Zych pracowała w Zakładach Mechanicznych im. Gen. Świerczewskiego, gdzie była sekretarzem Rady Kobiecej. Jest członkinią Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, Ligi Kobiet i TPPR.
     - Przed wojną mieszkałam w Pustelniku pod Warszawą – opowiada o sobie ob. Zych – a kiedy wróciłam z obozu w 1945 roku, zastałam wszystko zniszczone, wobec czego przenieśliśmy się z mężem do Elbląga. Tutaj zgłosiłam się do pracy w Domu Dziecka, potem pracowałam w Zakładach Mechanicznych. Do pracy jestem przyzwyczajona – uśmiecha się ob. Zych – gdyż od młodych lat musiałam zarabiać na swoje utrzymanie.
     - Co pani robiła w Zakładach Mechanicznych?
     - Ostatnie dwa lata byłam telefonistką. Sama się nauczyłam, zdałam egzamin i otrzymałam tę pracę. Biorę udział w każdej akcji społecznej, gdzie potrzebne są ręce do pracy. Liga Kobiet i Tow. Przyjaźni Polsko-Radzieckiej, a także nasza organizacja partyjna mogą zawsze na mnie liczyć.
     

oprac. Olaf B.
Polub ten artykuł
Polub portEl.pl
..., a moim zdaniem
Reklama

To kupisz w pasażu portElu

Clinex Grill
Pieczątki Firmowe
Pieczątki Trodat
Powrót Do Szkoły