Ważne: nasze strony wykorzystują pliki cookies.
Używamy informacji zapisanych za pomocą cookies i podobnych technologii m.in. w celach reklamowych i statystycznych oraz w celu dostosowania naszych serwisów do indywidualnych potrzeb użytkowników. Mogą też stosować je współpracujący z nami reklamodawcy, firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies.
Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza zgodę na zapisywanie ich w pamięci urządzenia. Proszę zapoznać się z informacją na temat cookies stosowanych na naszej stronie.
Piątek 24-11-2017, imieniny Jana, Flory
 
Rek

UWAGA!

Zamknij Zamknij
Rek
Rek
Telefon portElu Halo, tu portEl
512 918 555

Wiadomości

Na osiedlu

Gospodarka

Społeczeństwo

Kultura

Sport

Na uczelniach

Zbrodnia i kara

Prasówka

Jej portEl

Kina i teatr

Konkursy

Dawny Elbląg

Poradnik

Hit czy kit?

Po godzinach

Fotoreportel

11.11.2017 11.11.2017

Gdy grałem walc boston, w kawiarni gaszono światło...

 
Elbląg, Gdy grałem walc boston, w kawiarni gaszono światło... Jerzy Maksymiuk i jego żona Ewa, która towarzyszy mu w artystycznych podróżach (fot. WS)
Rek

Pierwsze dźwięki zapisał na serwetkach u Bliklego. Niezwykle lubi lata trzydzieste ubiegłego wieku, skąd czerpał motywy muzyczne do swej kompozycji. Rozmawiamy ze światowej klasy dyrygentem Jerzym Maksymiukiem, który dziś poprowadzi Elbląską Orkiestrę Kameralną, i jego żoną Ewą Maksymiuk.

Dziś (11 maja o godz. 19) kolejny koncert Elbląskiej Orkiestry Kameralnej. W dodatku koncert szczególny. Odbędzie się w Teatrze im. Sewruka, a muzyka będzie towarzyszyła projekcji filmu „Mania. Historia pracownicy fabryki papierosów”. To niemy film z 1918 roku z Polą Negri. Kompozytorem muzyki jest Jerzy Maksymiuk, który osobiście poprowadzi elbląska Orkiestrę. Będzie to dopiero drugi pokaz tego filmu z muzyką Jerzego Maksymiuka w Polsce, wcześniej prezentowano go tylko Warszawie, Paryżu, Madrycie, Londynie, Kijowie i Berlinie.
     Wczoraj w przerwie między próbami rozmawiałem z Jerzym Maksymiukiem i jego żoną Ewą, która towarzyszy mu w artystycznych podróżach.
     
     Piotr Derlukiewicz: – Jak film i muzyka przyjmowane były w stolicach Europy?
     
Ewa Maksymiuk: – Za granicą podkreślano, że taką ilość różnorodnej muzyki mąż pomieścił w tej swojej kompozycji, w tej partyturze. W tych ośrodkach pokazy były bardzo dobrze przyjmowane, a w większości przypadków Polacy stanowili nieliczną część publiczności. Np. we Francji publiczność stanowili prawie wyłącznie Francuzi.
     
     – Pola Negri zrobiła za oceanem wyjątkową karierę. Musiała być wyjątkową aktorką, kobietą...
     
– Ewa Maksymiuk: – Na pewno tak, choćby ta ilość kochających ją mężczyzn – Rudolf Valentino, Fiodor Szalapin, Albert Einstein, także Charlie Chaplin... Ona miała w sobie jakiś magnez, choć przyznam, że ten film specjalnie nie wyjaśnia, dlaczego tak było.
     
     – Nie wyjaśnia?
     
Ewa Maksymiuk: – Ten film na pewno zainteresuje filmoznawców, bo wszystko jest inaczej niż w amerykańskich filmach Poli Negri. Gra prostą dziewczynę, która pracuje w fabryce wyrobów tytoniowych i dopiero przez reklamę, w której występuje, wchodzi w wielki świat. Na pewno nie ma w nim, przynajmniej na początku, tych wspaniałych strojów, futer, nie ma tego uwodzenia. Nie gra kobiety fatalnej, tylko odwrotnie – kobietę, która kocha prawdziwie.
     
     – Pan, komponując muzykę, starał się zmieścić w stylistyce epoki?
     
Jerzy Maksymiuk: – Tak, dokładnie w latach trzydziestych XX wieku. Ja niezwykle lubię te lata, nawet kolor – turkusowy. Jest według mnie najbardziej charakterystycznym dla tej epoki i bardzo lubię ten kolor...
     Ewa Maksymiuk: – W tej muzyce widać umiłowanie epoki, to prawda. Ale podstawową sprawą było to, że jest to film niemy i muzyka musiała stanowić uzupełnienie filmu – żeby utrzymać zainteresowanie odbiorców od początku do końca. Wydaje się, że to się udało. Teoretycznie mógł napisać samą muzykę współczesną, ale on to połączył...
     Jerzy Maksymiuk: – Są tutaj charlestony, tanga, walce... walc boston, taki bardzo wolny... Sam je grałem w kawiarniach, bo tak zaczynałem. Jak był walc boston, gasiło się światło i pary się przytulały...
     Ewa Maksymiuk: – No właśnie, to, co pomogło mu w pisaniu, to dwie rzeczy, poza samą kompozycją, którą studiował. Fakt, że napisał bardzo dużo muzyki filmowej oraz to, że zaczynał od grania w kawiarniach, jako student, czyli pewną muzykę przetworzył sobie jako pianista.
     
     – A w których kawiarniach grywał światowej klasy dyrygent?
     
Jerzy Maksymiuk: – W Jastarni.
     
     – Dużo czasu zajęło Panu napisanie muzyki do „Mani”?
     
Ewa Maksymiuk: – Opowiem pewną anegdotę. Długo nie było wiadomo, czy będą pieniądze na te koncerty i ile ich będzie, na jak zespół ma to być muzyka. Czy na 60-osobową orkiestrę, czy na harfę i fortepian? Więc on nie pisał. Gdy już się okazało, że pieniędzy nie będzie wiele, najwyżej na zespół kameralny, zaczęłam się denerwować, że muzyki wciąż nie ma. Ja wiem, że to nie była jego wina, ale trochę to trwało. No i kiedyś mi zniknął, poszedł sobie do Bliklego, więc dzwonię z awanturą, że nie pisze. Mąż wraca – Blikle daje do kawy takie okrągłe serwetki – pokazuje: jedna serwetka zapisana, druga, trzecia... Te najważniejsze motywy skomponował gdzieś, przy okazji, ma wielką umiejętność pisania melodii.
     Jerzy Maksymiuk: – Muzyka popularna tamtych lat to była ładna muzyka. Taka szlachetna...
     
     – A ta bardziej żmudna część pracy odbywała się w domu?
     
Jerzy Maksymiuk: – Tak, tak. Bo trzeba była, żeby ona „przylegała” do filmu. Jak się scena zmienia, to muzyka albo łączy kolejne sceny, albo je różnicuje. Ale to było przyjemne, bo gdy piszę muzykę do współczesnych filmów, to tam wchodzą efekty dźwiękowe, wchodzą dialogi i tej muzyki w zasadzie czasami nie słychać. Tutaj miałem pole do popisu – jest tylko muzyka. To była wielka przyjemność. I bardzo zadowolony jestem z pracy z kolegami [Elbląską Orkiestrą Kameralną - PD]. To skomplikowana muzyka, nie jest taka łatwa. Są to melodie z lat trzydziestych, ale instrumentacja i harmonia, która towarzyszy temu, jest dość skomplikowana. Poza tym jest to jednak połączenie tamtej muzyki, z lat trzydziestych, ze współczesną i – jak słyszę – całkiem nieźle to wyszło.
     Ewa Maksymiuk: – Chwalono to – ja to powiem, bo mężowi jest niezręcznie – że on, po pierwsze, wykorzystał swój bogaty warsztat instrumentacji, że nie jest to taka prosta instrumentacja, i że połączył... bo im dalej w las, to są tam pewne partie muzyki, którą można nazwać współczesną. Znawcy zaskoczeni byli, że w ogóle można tak płynnie przechodzić od tanga do muzyki współczesnej.
     
     – Życzę wspaniałego koncertu i mam nadzieję, że wkrótce znowu zobaczymy Pana w Elblągu.
     
Jerzy Maksymiuk: – Myślę, żeby tu, w Elblągu, jakiegoś Mozarta zadyrygować. Orkiestra się rozwija, dobrze nam się pracuje... Oczywiście ma swoje kłopoty, bo przede wszystkim za mało jest muzyków, za mały skład. Brakuje instrumentów dętych, więcej powinno być też skrzypiec. Ale życzę im jak najlepiej, bo potencjał mają niesamowity. Władze miasta to dostrzegają, ale mogłyby jeszcze bardziej...
     Ewa Maksymiuk: – Dobrym przykładem są Tychy i orkiestra Marka Mosia, tam miasto z orkiestry uczyniło swoją wizytówkę. Gdyby się udało – bo potencjał tu jest – zrobić taką orkiestrową wizytówkę Elbląga... Bo ta Orkiestra Miasta Tychy, którą dyryguje pan Moś, wyjeżdża za granicę, towarzyszy Krzysztofowi Pendereckiemu... Chodzi o to, żeby władze Elbląga podtrzymać w tych dążeniach.
     
     Więcej o koncercie.

PD
Polub ten artykuł
Polub portEl.pl
..., a moim zdaniem
..., a moim zdaniem
Pokazuj od
najnowszych
  • bylo bosko !!! wspaniala muzyka !!! swietna orkiestra - brawo !!!!!
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    0 0
    erg moj fan(2012-05-11)
  • pani Ewo, widac jak na dloni, ze w tej orkiestrze to pani gra pierwsze skrzypce, a mezulkowi, co mowe odielo??? pamietam tez kiedys tak mialem. .. panie Janku prosze nam powiedziec, a zona juz jak tarcza odpowiada na wszystkie te trudne i latwe pytania-. .dla mnie - wtedy, wszystkie byly trudne- ale taka zona to skarb. .. pozdrawim wszystkich artystow i ich wyrozumiale malzonki. .. .. j. n.
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    0 0
    (2012-05-12)
  • wspaniały koncert było cudownie pofrunęłam na skrzydlach do domu czekam na następny koncert elblążanka.
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    0 0
    (2012-05-12)
  • Pięknie, pięknie, brawo niebywałe zjawisko, Brawo
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    0 0
    (2012-05-12)
  • Odczułam całą głębię kompozycji Jerzego Maksymiuka, nawet miałam myśl, że stokroć prześciga fabułę i dygresję "czym inspirował się kompozytor" :)) a tak PIĘKNIE Mu wyszło, naprawdę!!! Dopiero dziś czytając ten artykuł gdzie widzę jakby instrukcję dla odbiorcy cieszę się, że nie widziałam wypowiedzi przed Koncertem w naszym Teatrze. Moje przeżycie tego wieczoru z muzyką Maksymiuka do filmu Mania pokrywa się z każdym wypowiedzianym tu słowem, zarówno przez Małżonkę jak i Kompozytora. Dodam, że niezrównanym walorem spotkania z Jerzym Maksymiukiem jest Jego osobowość, charyzma i BARDZO DOBRZE, ŻE PAN MAKSYMIUK DOSTAŁ DO RĄK MIKROFON, jest showmenem i skupia uwagę, jest niebywale sympatyczny i łatwo nawiązuje silną więź z publicznością. Mam nadzieję na kolejne Jego wizyty w Elblągu Gratulacje dla Organizatorów. Elbląscy Kameraliści są bardzo bardzo UTALENTOWANI!!! G r a t u l a c j e dla wszystkich Państwa
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    0 0
    (2012-05-13)
  • Tak to był bardzo udany koncert, dobry kierunek mierzenia się z gigantami muzyki dla naszych muzyków. Mam nadzieje, że władze coś z tej "lekcji" wyniosą!
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    0 0
    (2012-05-13)
  • każdy organizm ma w sobie magnez, no chyba że anemiczny, to wtedy mniej. ..
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    0 0
    (2012-05-13)
  • Fantastyczny koncert, więcej takich.
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    0 0
    (2012-05-13)
  • Czy ktoś w końcu poprawi tą literówkę?
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    0 0
    Czytelnik_MOBI_52389(2012-05-14)
Reklama