Ważne: nasze strony wykorzystują pliki cookies.
Używamy informacji zapisanych za pomocą cookies i podobnych technologii m.in. w celach reklamowych i statystycznych oraz w celu dostosowania naszych serwisów do indywidualnych potrzeb użytkowników. Mogą też stosować je współpracujący z nami reklamodawcy, firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies.
Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza zgodę na zapisywanie ich w pamięci urządzenia. Proszę zapoznać się z informacją na temat cookies stosowanych na naszej stronie.
Poniedziałek 21-08-2017, imieniny Kazimiery, Joanny
 
Reklama w Elblągu
Rek

UWAGA!

Zamknij Zamknij
Reklama w Elblągu
Rek
Rek
Telefon portElu Halo, tu portEl
512 918 555

Wiadomości

Na osiedlu

Gospodarka

Społeczeństwo

Kultura

Sport

Na uczelniach

Zbrodnia i kara

Prasówka

Jej portEl

Kina i teatr

Konkursy

Dawny Elbląg

Poradnik

Hit czy kit?

Po godzinach

Fotoreportel

IV  Motocyklowy Piknik w Pasłęku. IV Motocyklowy Piknik w Pasłęku.

Miecz z wilkiem (Historia jednego przedmiotu cz. 52)

 
Elbląg, Miecz z wilkiem  (Historia jednego przedmiotu cz. 52) (fot. MAH)
Rek

Wspólnie z Muzeum Archeologiczno-Historycznym w Elblągu prowadzimy cykl pn. "Historia jednego przedmiotu", w którym prezentujemy ciekawe eksponaty i ich historię. Przedmioty codziennego użytku odnalezione przez badaczy na ziemi (a czasem i w ziemi) elbląskiej przybliżą nam jej dawnych mieszkańców. Dziś o mieczu z „wilkiem passawskim”.

Podstawową umiejętnością średniowiecznego rycerstwa było posługiwanie się każdym rodzajem broni. Jednakże najważniejszą umiejętnością w sztuce fechtunku było władanie długim mieczem. System walki tą bronią opracował Johannes Lichtenauer, dając początek niemieckiej szkole szermierczej. Zasady walki długim mieczem opracowane przez Lichtenauera były podstawą dla licznych traktatów dotyczących fechtunku do drugiej połowy XVI wieku. Podstawową ich istotą było używanie w obronie płazu miecza, a nie ostrza.
     Średniowieczny właściciel miecza z muzealnych zbiorów posiadł sztukę fechtunku w bardzo dobrym stopniu, o czym świadczą uszkodzenia na płazie miecza. Używał go też dość często, bowiem widnieją na nim liczne ślady po stoczonych walkach. Mimo tego, można jeszcze odczytać na nim oznaczenia wytwórcy.
     Mieczownik, który przechodził drogę od czeladnika do mistrza, oznaczał swój wyrób w celu wyróżnienia go spośród innych, być może gorszych jakościowo wyrobów. Wytwórcy głowni mieczy skupiali się zazwyczaj w ośrodkach metalurgicznych z dostępem do odpowiedniego surowca do ich wyrobu. Nie występowali powszechnie we wszystkich średniowiecznych miastach. Jedynie nieliczne ośrodki, jak Solingen i Passawa, zasłynęły ze swoich znakomitych wyrobów.
     Miecze wykonane w tych ośrodkach oznaczano symbolem tzw. wilka passawskiego, gdyż to Passawa była pierwszą miejscowością, która używała tego oznaczenia już w XIII wieku. Solingen przywłaszczyło sobie ten znak prawdopodobnie dopiero w XV wieku. Obie miejscowości toczyły spór między sobą o prawo własności do znaku, a ślad o tym konflikcie pozostał w liście Rady Miasta Passawy z 1464 roku.
     Passawskie miecze słynęły z bardzo dobrej jakości w świecie średniowiecznym. W związku z tym zaczęły pojawiać się wyroby mające przypominać oryginalne, oznaczone symbolem drapieżnego ssaka. Znak wilka występuje na jednym z dwóch mieczy, które można zobaczyć na wystawie Elbląg Reconditus. Co prawda uważnym obserwatorom bardziej może przypominać zupełnie inne zwierzę – mitycznego jednorożca. Tuż pod jelcem miecza widnieje też znak serca wypełniony złotym metalem. Na drugiej, niewidocznej na ekspozycji stronie miecza, znajduje się również symbol „wilka” lub „jednorożca”, a nad nim krzyż. Połączenie tych dwóch symboli na mieczu występowało na wytworach z terenu dawnej Jugosławii lub Węgier. Na trzpieniu rękojeści miecza znajduje się również oznaczenie kowalskie wykonawcy głowni mieczowej - półksiężyc wpisany w okrąg. Znaleziony na terenie Serbii miecz oznaczony podobnymi symbolami został wydatowany na drugą połowę XIV wieku
     O tym, jak ważna i skomplikowana była ówczesna produkcja mieczy, niech świadczą te symboliczne podpisy aż czterech wykonawców poszczególnych części. Wytworzony przez nich w XIV wieku, używany był zapewne przez kilka pokoleń właścicieli. Przypadkowo znaleziony w latach 80-tych w lesie w okolicy Elbląga został przekazany do kolekcji muzealnej. Obecnie prezentowany jest na wystawie „Elbląg Reconditus”.
     
     Opracowano na podstawie:
     L. Abramowicz, K. Arbart, 750 lat Elbląga, Elbląg 1988
     M. Aleksić, Mediaeval Swords from Southeastern Europe. Material from 12th to 15th century, Belgrad 2007
     L. Marek, Europejski Styl. Militaria z Elbląga i okolic, Wrocław 2014
     


     
     Elbląska Gazeta Internetowa portEl.pl sprawuje patronat medialny nad Muzeum Archeologiczno-Historycznym
     

Paweł Wlizło, asystent ds. numizmatyki i historii dawnej MAH
Polub ten artykuł
Polub portEl.pl
..., a moim zdaniem
  • ja osobiście mam podejrzenie, że to był miecz wiedźmiński p/ko wilkołakom, kotołakom i innym nocnym potworom. .. być może własność Srebrnego Wilka :)
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    1 1
    obserwtaor77(2016-12-11)
  • cykl nazywa się "historia jednego przedmiotu", szkoda że tak mało dowiedzieliśmy się, o tym konkretnym mieczu, gdyż cała zaprezentowana jego historia zamknęła się w jednym i ostatnim zdaniu, "Przypadkowo znaleziony w latach 80-tych w lesie w okolicy Elbląga został przekazany do kolekcji muzealnej. Obecnie prezentowany jest na wystawie „Elbląg Reconditus”. Pewnie nic więcej nie udało się ustalić.
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz Pokaż ten wątek
    1 5
    chin(2016-12-11)
  • @chin - Może jak się czyta tylko ostatnie zdanie w poszukiwaniu podsumowania, to potem się pisze takie głupie komentarze.
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz Pokaż ten wątek
    1 0
    drzewoszynkowe(2016-12-12)
Reklama