Niedziela 24-06-2018, imieniny Jana, Danuty
 
Rek

UWAGA!

Drogi Czytelniku,

uprzejmie informujemy, że w związku z wejściem w życie Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych stworzyliśmy zgodną z nim politykę prywatności. Regulacje RODO zmuszają nas do wystąpienia z prośbą do Ciebie o zaakceptowanie jego postanowień, chociaż z praktycznego punktu widzenia nic się nie zmienia w sposobie korzystania z naszego serwisu.

Jedyną rzeczą, która może budzić Twoje obawy jest profilowanie. Wyjaśniamy, że w naszym przypadku, tak jak dotychczas, skutkuje ono wyłącznie tym, że jeśli uprzednio byłeś/aś na stronie jakiegoś biura podróży, to z dużym prawdopodobieństwem nasi zaufani partnerzy reklamowi tacy jak Google serwować będą banery z widokami złocistych plaż.

Prosimy zapoznać się z polityką prywatności stosowaną na naszej stronie i zaakceptować jej postanowienia.

Może później

Uśmiech księżyca

Elbląg, Uśmiech księżyca Z przedstawienia...

Cezary Domagała zrobił to, co zapowiadał: mądry musical dla dzieci i kawał niezłego teatru dla dorosłych.

Cenić trzeba reżyserów, którzy próbują zaciekawić obie grupy publiczności, zwłaszcza tę dorosłą, częstokroć skazaną przez własne dzieci na oglądanie bajek. Trzeba dowcipu i inteligencji, żeby wygrać obie karty i to jeszcze w dobrym stylu.
     W baśni na podstawie Kornelowej opowieści "O dwóch takich" Domagała ładnie wyakcentował - a czasem dodał - najzupełniej współcześnie dzwoniące w uszach zwroty i brzmienia w rodzaju pyskatych: "Myśmy się na ten świat nie pchali" (do Matki, która prosi o pomoc w pracy w polu) albo "wiejemy z Zapiecka". Osobnej uwagi domagają się również piosenki autorstwa reżysera, które komentują nie tylko baśniową rzeczywistość pokazaną na scenie.
     Jako grupa, zespół, aktorzy Dramatycznego pokazali się znakomicie. Śpiewali, biegali, ruszali się pięknie robiąc dużo zamieszania i wywołując śmiech. Musicalowa konwencja przedstawienia i "sentymentalna" interpretacja tekstu (z naczelną tezą, że wszystko zwycięża miłość matki) sprawiły, że poszczególne role - np. Matki Jacka i Placka (ładnie brzmi słodki głos Beaty Przewłockiej) zostały podporządkowane całości i - co wypadło na korzyść przedsięwzięcia - nie było miejsca na indywidualne popisy.
     Najważniejsi jednak byli - podobnie, jak w świeżej jeszcze inscenizacji "Małego Księcia" w reżyserii Jana Skotnickiego, najmłodsi aktorzy - diablątka w czerwonych portkach i pomarańczowo-żółtych bluzkach, dzieci - kwiaty szarej, biednej rzeczywistości Zapiecka. Chłopcy dobrze radzą sobie z muzyką, tekstem i emocjami. To dzięki nim przedstawienie na Dużej Scenie brzmi świeżo i prawdziwie.
     Kilka było scen i momentów dużej urody - wejścia Księżyca (w tej roli po ojcowsku pobłażliwy Tadeusz Sokołowski) i wreszcie tańczone sceny w Złotym Mieście; towarzyszyła im ciekawa muzyka czerpiąca nie tylko z folkloru żydowskiego, ale i stylistyk różnych muzycznych epok. Po raz kolejny okazało się również, że pieniądze zainwestowane w dekoracje i kostiumy zwracają się z lichwiarskim procentem. Wciąż jednak po głowie kołatały się myśli, że zachowania (ton głosu osła Patałłacha jak z filmowej baśni "Shrek", ale to wcale nie przytyk do naprawdę zabawnej kreacji młodego Tomasza Czajki) czy elementy scenografii gdzieś już widzieliśmy. Może tak to już dzisiaj, w świecie postmodernistycznego teatru dziecięcego musi być.
     Wielkie brawa należą się także za wykorzystanie mikroportów i - w końcu - dobrej jakości i dobrze skomponowanej muzyki. "Mikrofony osobiste" w musicalach, a czasem i w innych rodzajach teatralnej sztuki używane są od dawna i nikogo nie trzeba przekonywać, że pozwalają na uzyskanie dźwięku, który będzie blisko widza i który nie zginie pokonując drogę ze sceny do ostatnich rzędów widowni. To właśnie dźwięk z mikroportów sprawił, że opowieść "O dwóch takich" ogląda się i słucha z taką radością, jaką daje słuchanie muzyki na dobrym sprzęcie.
     Jednym zdaniem, warto zobaczyć, jak Cezary Domagała zobaczył nieco przyprószone kurzem dziełko Makuszyńskiego. Warto jednak - tu uwaga dla dzieci - zajrzeć do książki. Gwarantuję sporo zaskoczeń!
     Przy okazji zauważyć trzeba także, że w elbląskim teatrze w modę już weszły (a mody bywają dobre i złe) przedspektaklowe wystąpienia najróżniejszych postaci. Czasem łatwiej to znieść, innym razem trudniej. Czasem ma się wrażenie, że wszystko, co zostało powiedziane, powinno się znaleźć w towarzyszącym inscenizacji programie. Inna sprawa, że elblążanie programów nie kupują.
     Teraz, kiedy po czasie, jaki minął od premiery, próbuję przypomnieć sobie, co zobaczyłam, w pamięci pojawiają się nieliczne tylko obrazki. Księżyc, mieszkańcy Złotego Miasta. Ot, sen o dzieciństwie...
     
     
     Kornel Makuszyński, O dwóch takich, co ukradli księżyc, reż. i adapt. Cezary Domagała, muz. Tomasz Bajerski scen. Jerzy Rudzki, choreogr. Tomasz Tworkowski; wyst.: Marcin Kosecki, Dawid Markowski, Mateusz Sznaza, Rafał Trzosowski (Jecek i Placek), Lesław Ostaszkiewicz (Ojciec), Beata Przewłocka (Matka Jacka i Placka) i in. Premiera - Teatr Dramatyczny w Elblągu, 12 kwietnia 2002.

Joanna Torsh
Polub ten artykuł
Polub portEl.pl
..., a moim zdaniem
..., a moim zdaniem
Pokazuj od
najnowszych
  • Byłem razem ze swoimi dziećmi i podpisuję się objema rękami pod tym co napisano w recenzji. Jest to opinia wszystkich moich znajomych , którzy spektakl widzieli. Dowodem na to, że spektakl jest wspaniały jest chociażby to, że codziennei słyszę jak moje dzieci podśpiwują sobie zasłyszane piosenki- ja również, przy goleniu.
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    0 0
    krismasek(2002-05-06)
  • Przedstawienie jest świetne. Mądra zabawa dla dzieci i rodziców. Barwne, rozśpiewane i roztańczone widowisko. A nasi aktorzy? Cóż, pokazali na jak wiele ich stać. Nic dodać, nic ująć. Po prostu świetna zabawa!
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    0 0
    aja(2002-05-07)
  • To po prostu kawał dobrego teatru, faktycznie dla dużych i małych i nikt nie może się na nim nudzić. Chłonąłem wszystkimi zmysłami i przypominałem sobie własne dziecięctwo. Na tym spektaklu dzieciaki z pewnością będą bawiły się wybornie, a dorośli... No cóż, myślę, że podobnie jak ja, odnajdą w tych obrazach wspomnaienia tego co dobre i piękne w dzieciństwie. Gorąco polecam!!!
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    0 0
    JAKIŚ DUŻY CHŁOPIEC(2002-05-08)
  • ddd
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    0 0
    (2002-06-15)
Reklama

To kupisz w pasażu portElu

karma p. falista
Cats Best 10L
Krewetkarium
Fretka