Czwartek 15-11-2018, imieniny Alberta, Leopolda
 
Rek

UWAGA!

Drogi Czytelniku,

uprzejmie informujemy, że w związku z wejściem w życie Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych stworzyliśmy zgodną z nim politykę prywatności. Regulacje RODO zmuszają nas do wystąpienia z prośbą do Ciebie o zaakceptowanie jego postanowień, chociaż z praktycznego punktu widzenia nic się nie zmienia w sposobie korzystania z naszego serwisu.

Jedyną rzeczą, która może budzić Twoje obawy jest profilowanie. Wyjaśniamy, że w naszym przypadku, tak jak dotychczas, skutkuje ono wyłącznie tym, że jeśli uprzednio byłeś/aś na stronie jakiegoś biura podróży, to z dużym prawdopodobieństwem nasi zaufani partnerzy reklamowi tacy jak Google serwować będą banery z widokami złocistych plaż.

Prosimy zapoznać się z polityką prywatności stosowaną na naszej stronie i zaakceptować jej postanowienia.

Może później
Zamknij Zamknij
Reklama w Elblągu
Rek

Patrzcie i pamiętajcie...

Rek

4 listopada 1939 r. Józef Franczuk, polski policjant z posterunku w Bóbrce na Podolu, ojciec 3-letniego Jurka i 7-letniej Marysi, został aresztowany przez NKWD. Po raz ostatni widział swoje dzieci i żonę przez zakratowane okno celi. - Mama strasznie płakała i ciągle powtarzała: Patrzcie i pamiętajcie... jakby coś przeczuwała – wspomina dziś Maria Sadłowska. - Nas wywieźli w kwietniu następnego roku. W tym samym czasie, jak się później okazało, mordowano naszych ojców, mężów. Ale my jeszcze długo po wojnie wierzyliśmy w cuda, że tata się odnajdzie. Posłuchaj wspomnień.

Dziś, 17 września, przypada 76. rocznica napaści Związku Radzieckiego na Polskę. Przypominamy historię, która splata się z tym wydarzeniem i ludzi, dla których miało ono tragiczne konsekwencje.
     Ojciec pani Marii Sadłowskiej, Józef Franczuk, jest jedną z tysięcy ofiar zbrodni katyńskiej. Jego nazwisko znalazło się na tzw. ukraińskiej liście. Pani Maria do dziś nie wie jednak, gdzie spoczywają jego szczątki, być może w Bykowni. Jeszcze do niedawna, jak zdrowie pozwalało, w każdą rocznicę zbrodni z 1940 r. córka polskiego policjanta zapalała przed Krzyżem Katyńskim na cmentarzu Agrykola dwa znicze – czerwony dla wszystkich ofiar i niebieski – dla taty…
     Co działo się z Józefem Franczukiem od chwili aresztowania rodzina wie niewiele. Najpierw był przetrzymywany w więzieniu miejscowym, później we Lwowie, ale jak długo?
     - Czasem przyjmowano paczki, a czasem nie – mówi Maria Sadłowska. - Kiedy ojca wywieźli, nie wiem, ale po przyjeździe naszym do kołchozu, mama natychmiast przystąpiła do poszukiwań. Pisała do prokuratora lwowskiego, który odpowiedział, że ojciec wyjechał do Kijowa. Mama napisała więc do prokuratury w Kijowie z zapytaniem, gdzie jest jej mąż i że prosi o prawo do korespondencji. Po roku otrzymała odpowiedź, że ma się zwrócić do NKWD w miejscu zamieszkania. Rozmowa jak gęsi z prosięciem.... Mam te dokumenty. Następnie mama napisała do zarządu głównego do NKWD i oni jej odpisali, że nie będą zajmować się szukaniem więźniów. A to już przecież był sojusznik, z którym razem walczyliśmy – zauważa z gorzkim uśmiechem córka polskiego policjanta.

 


     13 kwietnia 1940 r. 7-letnia wówczas Maria Sadłowska została wraz z matką i 3-letnim bratem deportowana w 1940 z miejscowości Wołowe, województwo lwowskie, do północnego Kazachstanu - do Aktubińska. W transporcie były rodziny mordowanych w tym czasie w Katyniu, Miednoje, Ostaszkowie, Bykowni oficerów, policjantów, żołnierzy. - Ale o tym świat dowiedział się dużo później – wskazuje dziś pani Maria.
     Rodzina Józefa Franczuka trafiła do kołchozu, w którym musieli pracować zarówno dorośli, jak i dzieci. Pracować, ale i uczyć się, o co dbała mama pani Marii, która była nauczycielką. Zbierała ona na obczyźnie polskie sieroty, by stworzyć im dom. Wspólny dom. I wreszcie przywieźć do Polski.
     W maju 1946 roku Maria Sadłowska wraz z mamą, młodszym bratem i grupą blisko 100 polskich dzieci trafiła do Elbląga. Dom Dziecka zorganizowano w budynku przy ulicy Królewieckiej 106, w którym obecnie znajduje się Komenda Miejska Policji.
     Pani Maria mieszkała w nich przez rok. W tym czasie jej mama starała się zapewnić przyszłość sierotom. Nadal pracowała jako nauczycielka m. in. geografii i języka rosyjskiego. I czekała na męża...

A
Polub ten artykuł
Polub portEl.pl
..., a moim zdaniem
  • Oddaję Honor i Szacunek. Leszcze Polska nie zginęła !!!
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    8 0
    (2015-09-17)
  • Nadciągał kolejny okupant, choć mienił się jako sojusznik Zawarły się cele więzienne, ruszyły na Sybir pociągi Kolejny raz śmiali się zdrajcy, strzelając bezbronnym, w tył głowy On jednak w nierównej trwał walce, bo przyrzekł jej: "Będę Cię bronił"
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    8 0
    Horytnica-"RÓJ"(2015-09-17)
  • Dziękuję za ten tekst!
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz Pokaż ten wątek
    8 0
    (2015-09-17)
  • Bardzo proszę. Mam 40 lat zawsze byłem patriotą, a mój ojciec zawsze mówił na naszych sąsiadów ze wschodu "Bolszewicy". Tata był rocznik 1926 tak że wiedział o co chodzi. Był wielkim patriotą, pracował ciężko dla ojczyzny do późnych lat. A tekst ten jest zespołu Horytnica. Pięknie śpiewają i grają - patriotycznego rocka. Pozdrawiam. Niech żyje wolna i silna Polska ! ! !
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz Pokaż ten wątek
    6 0
    (2015-09-17)
  • Te czasy minęły, odeszły gdzieś w dal. Nie było nas wtedy, na świecie, Gdy nasi rodacy walczyli za kraj, Wierzyli że nam, będzie lepiej, Tak jeden za drugim podawał swe nazwisko, Ostatnie to słowa w ich życiu, Ostatnie pytanie, ostatnia odpowiedź, i jedna kula, to wszystko. .. Nie było im dane odejść z honorem, Jak na żołnierza przystało, Czy niebo płakało w te wiosenne dni. .. ? Las szumiał, a doły kopano Tak jeden za drugim podawał swe nazwisko, Ostatnie to słowa w ich życiu, Ostatnie pytanie, ostatnia odpowiedź, i jedna kula, to wszystko. .. A w doły jak kamień w wodę wrzucano, Bezgłośnym hukiem spadając, Przez chwile szybując i niknąc wśród ciał, Wśród swoich najbliższych kompanów Tak jeden za drugim podawał swe nazwisko, Ostatnie to słowa w ich życiu, Ostatnie pytanie, ostatnia odpowiedź, i jedna kula, to wszystko. .. Tak jeden za drugim podawał swe nazwisko, Ostatnie to słowa w ich życiu, Ostatnie pytanie, ostatnia odpowiedź, i jedna kula, to wszystko. ..
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    7 0
    Horytnica-KatyńskieŁzy(2015-09-17)
  • Niesamowite wspomnienia !!! Pani Mario - pozdrawiam i życzę dużo zdrowia dla Pani i brata. Proszę przekazywać potomnym swoje wspomnienia. .. .
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    8 0
    (2015-09-17)
Reklama

To kupisz w pasażu portElu

Naszywki
T-shirt biały z Twoim nadrukiem DTG PROMOCJA
POLO z HAFTEM
Naszywka HERB ELBLĄGA