Niedziela 24-06-2018, imieniny Jana, Danuty
 
Rek

UWAGA!

Drogi Czytelniku,

uprzejmie informujemy, że w związku z wejściem w życie Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych stworzyliśmy zgodną z nim politykę prywatności. Regulacje RODO zmuszają nas do wystąpienia z prośbą do Ciebie o zaakceptowanie jego postanowień, chociaż z praktycznego punktu widzenia nic się nie zmienia w sposobie korzystania z naszego serwisu.

Jedyną rzeczą, która może budzić Twoje obawy jest profilowanie. Wyjaśniamy, że w naszym przypadku, tak jak dotychczas, skutkuje ono wyłącznie tym, że jeśli uprzednio byłeś/aś na stronie jakiegoś biura podróży, to z dużym prawdopodobieństwem nasi zaufani partnerzy reklamowi tacy jak Google serwować będą banery z widokami złocistych plaż.

Prosimy zapoznać się z polityką prywatności stosowaną na naszej stronie i zaakceptować jej postanowienia.

Może później

To taki wielki podarunek od losu

 
Elbląg, To taki wielki podarunek od losu fot. Michał Skroboszewski
Rek

By zostać rodzicem, niepotrzebne są więzy krwi. Miłość przychodzi sama. Spontanicznie. Niespodziewanie. Nagle. A dziecko ją odwzajemnia i nadaje sens. O tym, że adopcja to najlepsza decyzja w życiu, opowiadają Ala i Paweł oraz Agata i Marcin z Elbląga. - Nie bójmy się adoptować dziecka tylko dlatego, że pochodzi z patologicznej rodziny. Nasze dzieci są cudowne – opowiadają zgodnie.

Łzy lały się strumieniami, Kuba "kupił" nas od razu
     Z Alicją i Pawłem spotykam się na placu zabaw. Dwuletni Kubuś wspina się na ślizgawkę pod okiem taty. Mama z dumą obserwuje synka. To jej oczko w głowie. Nie wyobraża sobie życia bez niego. O dziecko starali się dziewięć lat. Bez skutku. Na nic zdało się także leczenie. W końcu zapadła decyzja o adopcji. - Już wcześniej sugerowałam mężowi adopcję, ale on nie był jeszcze na to gotowy. Musiał do tego dojrzeć. Któregoś pięknego grudniowego dnia oglądaliśmy program w telewizji, którego bohaterem było dziecko – opowiada Alicja. - I ja wtedy powiedziałam do męża: "zaadoptujmy takiego małego bobasa", a on na to: "dobrze". Stanęłam na równe nogi, mówiąc: "ale nie żartujesz?". Jeszcze w tym samym miesiącu zgłosiliśmy się do ośrodka adopcyjnego.
     W styczniu zanieśli wszystkie potrzebne dokumenty, potem trzy razy spotkali się z pracownikiem ośrodka adopcyjnego, który w międzyczasie odwiedził ich, by sprawdzić, jakie mają warunki mieszkaniowe, odbyli specjalne szkolenie, a już 13 lipca otrzymali wymarzony telefon, że jest taki mały chłopiec... - Nie mieliśmy zbyt wielkich wymagań. Chłopiec czy dziewczynka – opowiada Ala. - Po prostu miało być dziecko. Gdy zobaczyliśmy Kubę po raz pierwszy, od razu wiedzieliśmy, że to jest on. Kupił nas od razu. Były łzy radości. Gdy matka zastępcza przyniosła nam Kubusia, miłość przyszła sama z siebie tak, jakby położna przyniosła mi moje dziecko. Miłość przyszła od razu, wzięłam go na ręce i powiedziałam: "cześć synku, czekałam na ciebie całe życie". A on tak się we mnie wpatrywał tymi oczami, do końca życia tego nie zapomnę. Mocno płakałam, oczy topiły mi się w okularach. Gdy się uspokoiłam, wziął go na ręce mój mąż, a Kubuś zaczął go głaskać po twarzy. Pojawienie się Kuby to najszczęśliwsza rzecz w naszym życiu. On zmienił nasze patrzenie na świat.
     Już 4 sierpnia z nimi zamieszkał. Miał wtedy 4,5 miesiąca. - Wcześniej musieliśmy zadeklarować, z jakiego środowiska ma pochodzić dziecko, od jakiej matki, czy pijącej, czy niepijącej. Nie mieliśmy tutaj jakichś szczególnych wymagań – mówi Ala. - Historia biologicznej matki Kuby nie była zbyt ciekawa, ale my tak bardzo pragnęliśmy dziecka, że to nie było dla nas już takie ważne. Ważne było, że Kuba jest zdrowy. Chcieliśmy, żeby to było małe dziecko, takie do tulenia, do noszenia, żeby od początku było z nami. Nie wystraszyliśmy się historii jego matki. Dziś synek bardzo dobrze się rozwija, zaczął wprawdzie późno siadać, bo w wieku 11 miesięcy, ale już w wieku 14 miesięcy zaczął chodzić. Rozwija się dobrze, zaczyna mówić. Nie warto przez pryzmat historii dziecka, skreślać go. Uważam, że jest to najlepsza decyzja, jaką mogliśmy podjąć. Dziś Kuba ma 2 lata i trzy miesiące, a ja już myślę o kolejnej adopcji, muszę tylko trochę nad mężem popracować (śmiech).
     
     Bo starsza córka chciała mieć rodzeństwo

     Agata i Marcin poznali swoją córeczkę, gdy ta miała cztery latka. Byli już rodzicami 17-letniej Patrycji. To właśnie ona zaczęła namawiać ich do powiększenia rodziny. A że byli zaprzyjaźnieni z Domem Dziecka, to właśnie tam zobaczyli swoją drugą córkę. Amelka do Domu Dziecka trafiła, gdy miała trzy latka. - Panie z ośrodka adopcyjnego opowiadały, że gdy trafiła do ośrodka, siedziała w kącie skulona, przestraszona, pomazana markerami, nie wiedziała, co się dzieje – opowiada Agata. - Gdy miała osiem miesięcy, miała złamany obojczyk. Musiała spaść, niedopilnowana przez matkę, która piła i o niej zapominała. Kiedyś opowiadała, że ugotowała mamie kluski. A miała wtedy trzy latka. Czy jednak to prawda, nie wiadomo. Chodziła głodna do sąsiadów, dostawała od nich jedzenie, w końcu zadzwonili do Domu Dziecka, że taka sytuacja ma miejsce.
     - Gdy do nas przyszła, jadła szybko, jakby ktoś zaraz miałby jej to zabrać – mówi Marcin.
     - O mamę biologiczną nigdy nie pytała. Na początku opowiadała tylko: "Mamuś, a ja kiedyś to sikałam do garnka czy do wiadra". Takie rzeczy jej się przypominały - dodaje Agata.
     Agata i Marcin w Amelce "zakochali się" podczas wakacyjnego obozu, w którym uczestniczyli z dziećmi z Domu Dziecka. - Czasami uczestniczyliśmy w obozach wakacyjnych z tymi dziećmi – opowiada Agata. - Dzieci przychodziły często do nas do domu. W jednym z takich obozów uczestniczyła nasza córka. Od razu zaiskrzyło. Wróciliśmy do domu i od razu zaczęliśmy starać się o adopcję. Nie było łatwo, bo matka miała cały czas prawa rodzicielskie. Nie stawiała się na sprawy. Panie z Domu Dziecka mówiły, że nie będzie łatwo jej zaadoptować. Pewnego dnia jednak otrzymaliśmy telefon z informacją, że matka przyszła do Domu Dziecka w stanie wskazującym i powiedziała, że "nie chce tego bachora" i zrzekła się z praw do Amelki. My szczęśliwi od razu pobiegliśmy do ośrodka adopcyjnego. Bardzo miło nas tam przyjęto, wszystko nam dokładnie wyjaśniono, bardzo grzecznie nas potraktowano, uprzedzono, że trochę będzie spraw do załatwienia, ale że zawsze służą pomocą.
     Dziś Amelka bardzo dobrze się uczy, jest jedną z najlepszych uczennic w klasie. Uwielbia czytać książki, jest ciekawa świata, uprawia aikido, lubi jeździć na rowerze. - Łamię stereotyp, że dzieci z Domu Dziecka, z patologicznych rodzin to dzieci, które sprawiają problemy – dodaje Agata. - Z tymi chorymi dziećmi jest na pewno więcej pracy, ale nasza Amelka jest zdrowa. Choć czasami daje w kość, nie można powiedzieć, że nie. Jest inteligentna, panie w szkole ją bardzo chwalą. Zawsze ma dużo do powiedzenia, ale na temat. Ma dopiero dziesięć lat, ale jest "stara" jak na swój wiek. Jest też bardzo gadatliwa. Dużo gada na lekcjach. Mówimy jej, żeby nie przeszkadzała, ona to wszystko rozumie, ale mówi: "Mamo, ja po prostu nie potrafię czasami zamknąć tej buzi". Pani na lekcjach czasami ją spyta na złość, ale ona i tak zna odpowiedź, taką ma spryciula podzielną uwagę.
     - Gdy jeszcze jej w naszym życiu nie było, było nam strasznie nudno w domu – opowiada Marcin. - Siedzieliśmy sobie w niedzielę, piliśmy kawę, cisza, jak makiem zasiał. Nasza córka była już prawie dorosła, miała swój świat. Teraz już nie jest nudno (śmiech). Teraz czasami tęsknimy za spokojem.
     - Fakt, że mamy Amelkę, to wszystko zasługa starszej córki – mówi Agata. - To ona chciała mieć rodzeństwo. Już na samym początku zadeklarowała się, że będzie nam pomagać. I słowa dotrzymała. Chodziła z nią na rolki, prowadziła do szkoły. Obie są bardzo zżyte, oczywiście, że się kłócą, ale jedna za drugą w ogień wskoczy.
     - Boję się jedynie pytań o biologiczną matkę – dodaje Agata. - Mąż mówi, no trudno, wsiądziemy w samochód i ją zawieziemy. Boję się, że w chwili gniewu powie kiedyś, "nie chcę tu już być, zawieź mnie do mojej biologicznej matki". Tak bardzo ją kochamy i nie wyobrażam sobie tego.
     
     Adopcjami w Elblągu zajmuje się Filia Warmińsko-Mazurskiego Ośrodka Adopcyjnego w Olsztynie, Elbląg, ul. Hetmańska 31 tel. 55 236 29 49.

Polub ten artykuł
Polub portEl.pl
..., a moim zdaniem
  • Nie bójmy się adoptować dziecka - a do niedawna jeszcze promowaliście podejście mam 60 m2 mieszkanie to nie stać mnie na drugie dziecko i muszę je ZAMORDOWAĆ - abortować!
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    7 9
    (2018-06-03)
  • nie łatwo jest adoptować dziecko tym bardziej że dziecko prędzej czy póżniej upomni się o biologiczną matkę jaka by nie była pamiętajcie że dziecko nie jest wasze nie waszej krwi prędzej czy póżniej może wam wmówić że nie macie praw rozwiązywać wychowywać w złości wam to wszystko może wygadać wiadomo że nie ta matka którą urodzi a ta którą wychował bo to jest najtrudniejsze ale zawsze nie będzięcie prawdziwymi rodzicami z krwi i kości takie dziecko i tak się dowie a czy będzie wam posłuszne to się okaże pozdrawiam Was i życzę jak najlepiej wiadomo nie ma jak swoje dziecko ale powodzenia
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz Pokaż ten wątek
    11 10
    adopcja(2018-06-03)
  • Sama mam trójkę adoptusiow, Nie planowałam aż tyle ale tak wyszło :) Dziś mają 1,2,6 lat i nigdy w życiu nie zmieniłabym swojej decyzji. Adopcja w Polsce ma zły "PR" że za trudne procedury, że za duże wymagania itd. jedno jest jednak pewne, jesli chcesz miec dziecko to nic tego nie zmieni i zamiast narzekac przystąpisz do procedury - i wtedy tutaj spozytkujesz swoją energie. Macierzyństwo adopcyjne jest wyjątkowe, towarzyszy jej pewna magia, troszkę różni się od biologicznego bo jednak nigdy nie wiemy co do końca przeżyło nasze dziecko. Każde z moich dzieci przeszło przez traumę odrzucenia, pierwsze tygodnie leżały same w szpitalu, kolejne miesiace w RZ, stanowimy jednak najnormalniejszą w świecie rodzinę, mamy swoje troski, problemy - jak każdy. Jeśli jest tu ktoś, kto sie zastanawia czy adopcja to jego droga to polecam mojego bloga: czarodziejnasz.blogspot.com Może komuś coś rozjaśni, coś pomoże :)
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz Pokaż ten wątek
    14 4
    Była Elblążanka :)(2018-06-03)
  • Powodzenia wam życzę, oby było coraz wiecej ludzi takich jak wy.
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    14 0
    Jato(2018-06-03)
  • to że kiedys dziecko w złości coś wypomni to żaden argument przeciw. Niejedno okrutne słowo pada z ust nastolatków w kłótni, a czy to powód, zeby nie mieć dzieci? Bo jak urosnie, będzie niegrzeczny?
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    11 0
    (2018-06-03)
  • @adopcja - Błagam, trochę poszanowania dla interpunkcji, bo nie da się tego czytać. Nie mówiąc o tym, że wypowiedź wydaje się chyba wynikać z jakichś osobistych doświadczeń. .. nie generalizowałbym, że każde adopcyjne dziecko wyrzyga fakt adopcji. I co to za stwierdzenie, że " zawsze nie będziecie prawdziwymi rodzicami" ? Żałość. .. .
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz Pokaż ten wątek
    3 2
    (2018-06-03)
  • Nie mieć własnego a wychowywać cudze. .. .ostateczna biologiczna porażka w rozumieniu darwinowskim. Twoje geny i setek pokoleń twoich przodków, walczyli o przetrwanie na darmo. Puffff. .. .i jakby was nigdy nie było !
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz Pokaż ten wątek
    1 13
    Darwinista(2018-06-03)
  • Ale zabłysnałeś.... Możesz być z siebie dumny. DRAMAT.
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz Pokaż ten wątek
    3 0
    Normalny1(2018-06-03)
  • Genów nie da się oszukać, daleko nie trzeba szukać, mamy to na własnym elbląskim podwórku, ale mówi się trudno, nie zawsze jest kolorowo i trzeba żyć dalej,
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    0 5
    (2018-06-03)
  • czemu nie wspomnieliście o liczbie polskich dzieci wywożonych za granicę zgodnie z literą prawa ?
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    2 2
    przecieztoja(2018-06-03)
  • pewnie że dziecko nie będzie z krwi i kości rozumiem że adopcja to dobry cel ale tak naprawdę zawsze dziecko będzie tęsknić za biologiczną matką prędzej czy póżniej może ci wspomnieć że nie jesteście prawdziwymi rodzicami ja rozumie tych rodziców dzieci ale takie są fakty swoje dziecko to jest inaczej ma twoją krew i w ogóle podejście jest inne dla mnie było by ciężko adoptować czyjeś dziecko ale inicjatywa ok
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz Pokaż ten wątek
    2 4
    adopcja(2018-06-03)
  • Brawo dla Pani. Chylę czoła.
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz Pokaż ten wątek
    4 0
    Elblazanka 2(2018-06-03)
Reklama

To kupisz w pasażu portElu

Cats Best 10L
ichtovit
Artemia
Fretka