UWAGA!

Drogi Czytelniku,

uprzejmie informujemy, że w związku z wejściem w życie Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych stworzyliśmy zgodną z nim politykę prywatności. Regulacje RODO zmuszają nas do wystąpienia z prośbą do Ciebie o zaakceptowanie jego postanowień, chociaż z praktycznego punktu widzenia nic się nie zmienia w sposobie korzystania z naszego serwisu.

Jedyną rzeczą, która może budzić Twoje obawy jest profilowanie. Wyjaśniamy, że w naszym przypadku, tak jak dotychczas, skutkuje ono wyłącznie tym, że jeśli uprzednio byłeś/aś na stronie jakiegoś biura podróży, to z dużym prawdopodobieństwem nasi zaufani partnerzy reklamowi tacy jak Google serwować będą banery z widokami złocistych plaż.

Prosimy zapoznać się z polityką prywatności stosowaną na naszej stronie i zaakceptować jej postanowienia.

Może później

Piekielny mobbing (copiątkowy felieton Marii Kasprzyckiej)

 
Elbląg, Maria Kasprzycka
Maria Kasprzycka (fot. archiwum prywatne)
Reklama

Załóżmy, że istnieje takie prawo: do osądzenia i skazania mordercy konieczne jest, by ofiara morderstwa udowodniła, że została zamordowana i nie żyje. Paradoksalnie nieco podobnie skonstruowane jest prawo w kwestii mobbingu. Dopiero pracownik, u którego  mobbing  wywołał  rozstrój  zdrowia – np. depresję lub w skrajnych przypadkach samobójstwo - może dochodzić od pracodawcy zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Ale musi tę krzywdę udowodnić.

Mimo iż art. 94³ §3 kodeksu pracy dopuszcza  dochodzenie zadośćuczynienia, mobbing stosunkowo rzadko trafia na sale sądowe. Jeszcze rzadziej ofiary mobbingu takowe otrzymują. Przyczyną jest stosowanie prostej zasady – osoba zmobbingowana, często ledwo funkcjonująca psychicznie lub wykluczona społecznie, musi sama udowodnić, że rzeczywiście jest  ofiarą mobbingu.  Dokładnie takiego, jak określony w przepisie, wypełniającego wszystkie przesłanki jednocześnie. Jednak człowiek, który doświadczył tego piekła, nie chce zazwyczaj do niego wracać. Zajmuje się swoim zrujnowanym życiem i zdrowiem. Do tego dochodzi dość powszechna nieufność wobec sądów i przekonanie, że do sądu nie idzie się po sprawiedliwość, tylko po wyrok. Sąd nie jest postrzegany jako świątynia sprawiedliwości, lecz agenda oceny zgodności działania z obowiązującymi przepisami. To, co dziś jest złe, jutro może być dopuszczalne, jeśli ktoś zmieni przepisy. W postępowaniu sądowym nie człowiek jest podmiotem, lecz prawo, a istotą to, czy zostało ono naruszone. Taka dehumanizacja postępowań powoduje, że wielu Polaków popiera ustawę kagańcową i reformę sądownictwa. Polacy za wady systemu gremialnie obwiniają sędziów, mimo że to nie sędziowie stanowią prawa, ale politycy. To politycy wszelkiej maści ponoszą odpowiedzialność za dzisiejszy stan trzeciej władzy. Tymczasem wszystkie strony wykorzystują ten temat do walki politycznej, a nikt nie chce zabrać się do zmiany procedur i uproszczenia przepisów. Sędziowie dolewają oliwy do ognia, przedkładając ponad wszystko swoją niezawisłość. Może gdyby częściej sygnalizowali defekty prawne,  łatwiej byłoby walczyć z patologiami życia społecznego, takimi właśnie jak mobbing.

 Zdefiniowanie mobbingu to sprawa świeża – lata 80. ubiegłego wieku. Ochrona przed mobbingiem w naszym kodeksie pracy pojawiła się w 2003 roku. Najważniejsze wydaje się zobowiązanie pracodawcy do przeciwdziałania mobbingowi. Szczegółowo zdefiniowane pojęcie mobbingu jest potrzebne, chociaż często ułatwia obronę mobberów. Od trzydziestu  lat trwają za to badania, dyskusje socjologów, psychologów i innych (…)logów na temat przyczyn, eskalacji, istoty mobbingu, charakterystyki psychologicznej, świadomości i motywacji mobberów (tj, tych, którzy stosują mobbing wobec innych), sposobów przeciwdziałania, obrony itp., itd. Ile osób – tyle zdań. Część badaczy problemu upiera się, że to działania nieuświadomione. Czasami owszem, ale generalnie to chyba zbyt duże spłycenie tematu.

Mobbing rozprzestrzenia się wraz z niekompetencją i niską kulturą zarządzania, gdy coraz więcej osób  nie dorasta do funkcji, jaką pełni. To często ludzie z partyjnych lub towarzyskich nominacji, którzy w warunkach prawdziwej konkurencji nigdy by na obecnym stanowisku się nie znaleźli. Nie zależy im ani na jednostce, którą zarządzają, ani na ludziach, za których odpowiadają. Uznają za pusty frazes fakt, że ludzie w dobrej atmosferze pracują znacznie lepiej. Im zależy tylko na swojej pozycji. Boją się, że z powodu niekompetencji mogą ją stracić. Często nie mają alternatywy na życie na szczycie, więc w desperacji zastraszają innych. Robią to w paskudny sposób - tworzą wokół siebie koterie, stygmatyzują ludzi, wymuszają chorą rywalizację o swoje względy. Podwładnych zajmują  wszystkim poza merytoryką zadań, by odwrócić uwagę od swojej niekompetencji. Często charakteryzuje ich brak empatii, niska inteligencja emocjonalna, intelektualne niedostatki oraz skłonność do agresji.  Na dodatek wyczuwają osoby słabe i wrażliwe jak świnie trufle.

W przypadku mobbingu, podobnie jak przy przemocy domowej, kluczowe jest przyzwolenie. O ile jednak sprawcę przemocy domowej chronią ze wstydu same ofiary, to mobbera chronią dwory i protegowani. Do nich dołączają klasyczne lizusy i rzesza przestraszonych, która myśli że bycie po stronie silniejszego uchroni ich przed podobnym losem. Nic bardziej mylnego. Prędzej, czy później wszyscy uczestnicy za to zapłacą. Bo wspieranie mobbera to jak uczestniczenie w zbiorowym, publicznym samosądzie. A gdy uporczywy mobbing zakończy się samobójstwem - w publicznej egzekucji. Trauma na całe życie gotowa.  Pozostaje tylko wątpliwość, na ile uczestnicy mobbingu bywają świadomi swojej roli.

W normalnej strukturze zarządzania każdy szef ma swojego szefa, ten ma kolejnego, aż do szczytu. Wydaje się więc, że na każdym szczeblu można znaleźć pomoc i ratunek, szczególnie że to na pracodawcy leży obowiązek przeciwdziałania mobbingowi. Czasem jednak na samym szczycie zasiada też mobber – szef wszystkich szefów. W małych środowiskach sprawia to, że nie ma do kogo się odwołać. Mobbing powszednieje, rozlewa się niekontrolowanie, staje się wręcz zalecany. Wszystko zgrzyta, przestaje normalnie funkcjonować. I gdy już się wydaje, że nie ma żadnego ratunku, pojawia się pomocna dłoń - i to za sprawą Sądu Najwyższego. Ale o tym kolejnym razem.

C.d.n.

Maria Kasprzycka
Polub ten artykuł
Polub portEl.pl
..., a moim zdaniem
  • Pani Mario teraz konkrety i czas zobaczyc co wyprawia się z ludzmi, jakie podle metody się stosuje !ludzie uciekają, zwalniają się, zmieniają miejsca bo goni ich ohydny plugawy mobbing przez zakompleksionych ludzi lub tych co korzenie sięgają lat 80 90 tych, od dobrego szefa nikt nie ucieka a od fatalnego większość i tsk się dzieje, na mieście o tym głośno! Dobrze ze cdn nastąpi!
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz Pokaż ten wątek
    27 0
    (2020-02-14)
  • Super artykul Cala prawda o elblaskich koneksjach wypisz wymaluj.
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    31 0
    (2020-02-14)
  • Donosy i pomówienie są podstawą do oceny czlowieka oraz wyciągania wobec niego konsekwencji, niektorzy uwielbiają donosicieli i taki sklad sobie dobierają, obrzydliwe sposoby od ktorych mdli !
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz Pokaż ten wątek
    24 0
    (2020-02-14)
  • Ahh piękne czasy na magazynie w DRE kiedy 80% wchodzilo w tylek pseudo brygadzistom. A magazynem rządził Pan Leon. Wiecznie na %. Wiecznie poniżający ludzi. "Więcej palet!"Ale każdy bał się to zgłosić bo był kryty
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    12 0
    Popek(2020-02-14)
  • Trafnie
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    9 1
    Gosza(2020-02-14)
  • niecierpliwie czekam na ciąg dalszy.
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    14 1
    Gosza(2020-02-14)
  • Mobing to nie tylko elbląskiej koneksje. Tak działa niestety cały świat. Spróbuj w zachodniej i już nie tylko zachodniej skrytykować geja albo murzyna. Zaraz oskarża Cię o homofobie i rasizm. Musimy wspólnie walczyć z tą tęczowa zarazą. To samo sędziowie, towarzystwo wzajemnej adoracji. Sędziowie to w większości podli ludzie.
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    13 11
    Kilimandżaro (2020-02-14)
  • No nareszcie ktoś poruszył ten temat. Może niektórzy zrozumieją, że psują atmosferę w pracy i niszczą zdrowie tych jeszcze normalnych. Niewłaściwe traktowanie pracowników i współpracowników widoczne jest również u młodych ludzi, którzy po trupach do celu. Temat warty kontynuacji. Pozdrawiam.
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz Pokaż ten wątek
    20 0
    Babcia(2020-02-14)
  • Politykę zostawmy w spokoju.
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    6 1
    bacia(2020-02-14)
  • Gra wstępna jak malina Pani Mario. Ja już nie mogę się doczekać na akt główny, co dopiero czytające osoby płci żeńskiej. Wyobraża Pani sobie ogłoszenie konkursu na stanowisko dyrektora, gdzie wymagany będzie ukończony jedynie licencjat? Myślę, że mogłoby wpłynąć nawet kilkaset podań chętnych do pracy osób....więc po co? Lepiej powołać i święty spokój.
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    17 1
    Instruktor WOPR (2020-02-14)
  • Podzielam stanowisko Pani Marii, że pracownik zawsze jest na straconej pozycji i co najwyżej może otrzymać drobne odszkodowanie jako rekompensatę za utratę zdrowia. Twierdzę, że ten niecny proceder funkcjonuje najczęściej w dużych organizacjach i szczególnie w urzędach, bankach oraz w sieciach handlowych. Najtrudniej jednak o odważnych świadków w zwalczaniu tego zjawiska. Pozdrawiam serdecznie i czekam na dalsze interpretacje prawne tego zagadnienia.
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    15 0
    Luka(2020-02-14)
  • Domyślam się, że ten felieton nie jest poradnikiem psychologa pracy o mobbingu. Nie jest jego celem pokazać zjawisko a raczej proceder i skłonić czytelnika do refleksji czy w jego miejscu pracy jest wszystko jak powinno. Autorka operując wysokim stopniem uogolnienia chce powiedzieć, że mobbing jest w konkretnym miejscu pracy w Elblągu, a miejscem tym jak się nietrudno domyśleć jest Urząd Miasta. Łatwo też rozszyfrować kim jest ów "szef szefów" z samej góry. I tak zaczynamy rozumieć skąd w Elblągu tyle tandety, marazm społeczny i gospodarczy i postępująca degradacja miasta. Bo jeśli za realizację zadań biorą się miernoty, których jedyną kwalifikacja jest lizusowstwo i gorliwe potakiwanie premiujacemu to szefowi, to efekt jaki jest każdy widzi. Ludzie z talentami, inteligentni i przedsiębiorczy będą w takim układzie eliminowani przez sitwe miernot. Bo "mleko zasiadając się ma naturę ujawniać prawdę tę dosadną, że wszystkie męty idą w górę a przezroczyste spada na dno".
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    27 0
    BEZ ŚCIEM proszę (2020-02-14)
Reklama