60 twarzy elbląskiej kultury: Wiesława Rynkiewicz-Domino (odcinek 10)
Życie kulturalne współczesnego Elbląga nie zaczęło się dziś, a jego początki sięgają już czasów powojennych, czyli II połowy XX wieku. Niestety nie zachowało się wiele informacji, dokumentów powszechnie dostępnych. Są w archiwach, Bibliotece Elbląskiej czy też w domach prywatnych. Dla wielu elblążan miejsca, ludzie z tamtych lat są często nieznani. Cyklem „60 twarzy elbląskiej kultury” chcemy wspomnieć o osobach ważnych w życiu kulturalnym Elbląga, a dziś trochę zapomnianych. Okazją jest jubileusz 60-lecia Elbląskiego Towarzystwa Kulturalnego. Kolejną przedstawianą osobą będzie Wiesława Rynkiewicz-Domino. Zobacz zdjęcia z arch. prywatnego Jerzego Domino.
Wiesława Rynkiewicz-Domino urodziła się w Elblągu w 1958 roku. Mama pochodziła spod Grodna, tata spod Wilna. W Elblągu ukończyła Szkołę Podstawową nr 12 i I Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego. To w Elblągu u dr. Ryszarda Tomczyka pobierała pierwsze lekcje rysunku. Studia jednak rozpoczęła na kierunku informatyka na Wydziale Matematyki i Mechaniki Uniwersytetu Warszawskiego. Szybko jednak z tego kierunku zrezygnowała i rozpoczęła pracę w elbląskim muzeum jako dokumentalista do spraw archiwalnych i bibliotecznych. Rok 1979 to rozpoczęcie studiów na kierunku historia sztuki na Wydziale Historycznym (Uniwersytet Warszawski). W 1986 roku uzyskała dyplom magistra historii sztuki. W Warszawie uczyła się też rysunku w Domu Kultury na Powiślu oraz współpracowała przy konserwacji pałacu w Puławach, gdzie praktycznie poznawała techniki konserwatorskie. Pracę w swoim zawodzie rozpoczęła w 1986 roku i do końca życia była związana z elbląskim muzeum, gdzie przeszła wszystkie stopnie wtajemniczenia zawodowego – od asystenta po kustosza.
Z biegiem lat jej opiece powierzano kolejne zbiory a pasja badawcza i ogromna wiedza merytoryczna spowodowały, że stała się wybitną specjalistką, m.in. w elbląskiej historiografii. Tą swoją wiedzą dzieliła się chętnie z innymi, czy to na konferencjach, sympozjach czy też po prostu w prywatnych rozmowach. Szczególnie interesowała ją architektura. Referat o kamienicach elbląskich na seminarium u prof. Mariusza Karpowicza wzbudził ogromne zainteresowanie, tym bardziej że wcześniej nikt tym tematem się nie zajmował. W swoich badaniach docierała do potomków dawnych mieszkańców elbląskich kamienic, wykazywała różnice między kamienicami Gdańska i Elbląga. W głowie rodziła się myśl o napisaniu książki do której sukcesywnie zbierała materiały. Wciąż docierała do nowych faktów i wciąż napisanie odkładała na później. Niestety tego później już nie było. Zmarła w 2021 roku.
W czasie pracy w muzeum była autorką wielu wystaw a trwałym śladem był m.in. katalog „Rzeźba elbląska ok. 1500 roku” czy też publikacja (wspólnie z Krystyną Laskowską) „Elbląg i elblążanie w fotografii własnej, lata czterdziesta, lata pięćdziesiąte”. Była aktywnym członkiem Stowarzyszenia Historyków Sztuki oraz Polskiego Towarzystwa Historycznego. Współtworzyła tak lubiane Kawiarenki Historyczne, zajmowała się inwentaryzacją zabytków, promowała Elbląg i jego historię. Kochała ludzi i zwierzęta a miała też wielką umiejętność słuchania ludzi.
Lubiła zwiedzać świat i to autostopem, m.in. Włochy, Francję Czechy czy Niemcy. Jeszcze w szkole brała udział w rajdach i stąd pozostała miłość do piosenki rajdowej. W ramach szkoły trenowała pod okiem Heleny Pilejczyk panczeny w zawodach jednak nie startowała i nie związała się ze sportem. Była to pasja jej ojca i dobrze się stało, że córka nie poszła w jego ślady. Tym samym zyskaliśmy świetnego historyka sztuki, detektywa historycznego, a pamięć pozostaje nie tylko w naszych sercach ale też w tym, co zostawiła po sobie.
Dziękuję Panu Jerzemu Domino za udostępnienie zdjęć i podzielenie się wspomnieniami.
Projekt realizowany jest przy wsparciu finansowym Samorządu Miasta Elbląg.
Partnerem jest Stowarzyszenie Polskie Telewizje Lokalne i Regionalne.
Elbląska Gazeta Internetowa portEl.pl jest patronem medialnym projektu.
