Połamane patyki i wiatr

Jan Pietrzyk debiutował na łamach „Posłańca Warmińskiego”. Jak przyznał, swoją poezję ośmielił się wydawać dopiero w 2002 r., wcześniej pisał jedynie „do szuflady”. Do tej pory ukazało się sześć zbiorów wierszy: „Dotykając strun”, „Zatańczę z wiatrem”, „Niebieskie koła”, „Pochylone lampy”, „Zdziwienie w chmurach” i ostatni „Złamane patyki”. Na wiosnę ma ukazać się kolejny tomik zatytułowany „Niespokojne szuwary”.
     Jan Pietrzyk charakteryzuje swoją twórczość następująco: - Poezja, którą piszę, wydaje mi się, jest niedopowiedziana, bardzo krucha, ulotna, ale dotyka czegoś bardzo ważnego. Mówi nie tylko o tęsknocie, o romantyzmie, którego bardzo często brakuje człowiekowi w życiu codziennym. W swojej poezji dotykam także problemów egzystencjalnych. Zauważam tak zwaną szarą strefę, na którą może nie zwracamy uwagi, jak rozjechana na drodze żaba czy suche patyki wokół starego, umierającego drzewa. Także bardzo ważne miejsce w mojej poezji zajmuje wiatr, który jest spersonifikowany. Wiatr wieje, powiewa, odświeża, pociesza, śpiewa. W mojej poezji bardzo wiele miejsca zajmuje piękno Warmii, warmińskie kapliczki. Są też trudne pytania, na które często nie ma odpowiedzi albo są to odpowiedzi niezwykle trudne, wymagające koncentracji, swoistej wiedzy, pewnego zamyślenia. Pytania kierowane do człowieka i Boga. Bardzo ważne miejsce zajmuje świat aniołów, duchów, świat baśni, miłości i nienawiści człowieka. Również za pomocą prostych zdań, krótkich słów staram się wyrażać prawdy metafizyczne, ponadczasowe. W mojej poezji jest więc swoista obrona zwierząt, ptaków i roślin, które są bezmyślnie przez człowieka wykorzystywane, niszczone. Wydaje mi się, że nie jest to banalna poezja, ale taka trochę inna w zestawieniu z dzisiejszymi autorami - dodaje poeta.