„Nie umiera ten, kto pozostaje w sercach żywych...”

Starsze roczniki absolwentów I LO pamiętają Ją doskonale. Przez trzydzieści lat uczyła w naszym liceum języka niemieckiego i łacińskiego. To, co nam dawała na lekcjach, to było bogactwo Jej osobowości. Prosta i ciekawa stawała się dzięki Pani Profesor nawet gramatyka łacińska. To, co otrzymywaliśmy na lekcjach, to coś więcej niż wiadomości z języka klasycznego. To była solidna nauka. Pani Profesor dawała z siebie wiele, jednocześnie wiele wymagała. Cieszyła się wśród uczniów sympatią i ogromnym autorytetem. Jej wejście do klasy było równoznaczne z absolutnym spokojem, mimo że nigdy nie podnosiła głosu ani nie stosowała kar (może poza często wspominanymi ocenami „0”, które wpisywała do dziennika za brak zeszytu). Miała w sobie jakiś „majestat”, któremu nie można było się sprzeciwić. Potrafiła obudzić zainteresowanie językiem, który powszechnie uważany jest za martwy. Znalazłszy iskrę, potrafiła ją rozpalić w ogień.
       Nauczyła nas przede wszystkim tych nieprzemijających wartości kultury antycznej, które powinny kształtować współczesnego człowieka. Pamiętamy, jak jasno, prosto i pięknie mówiła o dziedzictwie antyku. Wielu uczniów Pani Profesor może dziś powtórzyć za Tuwimem:
       „Aż nagle, nagle wszystko umiesz
       Już krąży w twojej krwi łacina
       I dumny jesteś, że rozumiesz
       Quousque tandem Catilina”
       Dzieło Pani Profesor Laboch-Słomki na zawsze pozostanie w sercach i umysłach Jej uczniów.
      
       Pogrzeb profesor Laboch-Słomki odbędzie się w sobotę, 18 lipca o godz. 13 na cmentarzu przy ul. Agrykola.