UWAGA!

Czwarty dzień Ogrodów - czyli o tym, jak się Polak z Kozakiem ugadał

Nie mieliśmy do czynienia z rozhulaną sotnią, rozmów na temat akcji Wisła czy sporów o to, czy Kijów udźwignie ciężar organizacji finałów Euro 2012. Nie chodziło o popisy gitarowe i próbę prześcignięcia zespołu „Ziemia Elbląska” w liczbie osób występujących na scenie. Jak się okazuje, nie chodziło również o ładną pogodę. 13 czerwca na dziedzińcu biblioteki wystąpiły Haydamaky oraz Voo-Voo, które swoim pomysłem na biesiadę zaskoczyłyby każdego przeciętnego Sarmatę... (Esej). Zobacz fotoreportaż.

Pogoda w ostatnim dniu Ogrodów ponownie z nas zakpiła, jednak po trzech (a właściwie dwóch i pół) dniach udanej imprezy wydawała się znaczyć tyle, co telegazeta znaczy w walce z Google. Jak wspominałem poprzednio, Ogrody wybrały się na wycieczkę w odległe rejony Czeczenii i ograbiły po drodze kilka działek. A że pomiędzy Groznym (o którym nawijał Motion Trio trzeciego dnia) a Nowym Sączem (skąd pochodzi Waglewski), leży wiecznie kontrowersyjna Ukraina, nie mogło zabraknąć akcentów z kraju pomarańczowej rewolucji. I tak na scenie stanęli razem Hajdamacy z kolegami Maleńczuka.
       Stosunki polsko ukraińskie zawsze były budowane na dziwnych zasadach. Takie partnerstwo polegające na ciągłym wypominaniu i przyjaźń oparta na małej kompetycji. Z jednej strony lubimy się upijać Nemiroffem, z drugiej za każdym razem jak wracamy z Ukrainy mówimy: „oni to z piętnaście lat za nami są”. Wielbimy Adasia za „Sonety Krymskie” (i to, co go inspirowało), ale kpimy z ukraińskich dziur na drogach państwowych. Jakbyśmy swoich nie mieli. Boli nas także strata hektolitrów jodu, podczas gdy zapominamy (głównie Ci młodsi), że Czarnobyl to nie ukraińska marka, a twór jakiejś tam USRR. Na domiar złego Lech daje grabę Wiktorowi, ale i tak jedyną myślą możliwą do odczytania z jego grymasu na twarzy jest to, jak zagaić, żeby podnieść w rurach ciśnienie gazu.
       I tak raz w jedną, raz w drugą. Jak w bańce wstańce. My im Skrzetuskiego, oni nam Chmielnickiego. My im dobrych pilotów, oni nam Su-27. Oni z kolei chwalą się swoim winem, my winopodobnym „Pocałunkiem Ewy”. I dalej. Oni nam B, my im C. Do akcji „Wisła” dorzucamy im kibiców Wisły Kraków na mecz z Dynamem. Oni nam UPA, my im AL. I wydaje się, że lista się nie kończy…
       Jednak co się dzieje, gdy pojawia się wspólny problem - jak chociażby hałaśliwy sąsiad. Okazuje się, że potrafimy wejść na ambonę, spleść ręce w jedną, i kierując ją na północny-wschód, pogrozić paluchem. Dziwna to sytuacja i nie wiem, jak to wyjaśnić. Francja z nikim nie rywalizuje, bo i tak jej się wydaje, że nie ma sensu. Jest przecież najlepsza. Włochom się nie chce, a poza tym wszystko za nich zrobi słońce. Anglia woli wybierać się na dalsze wycieczki. Z kolei układ Polski i Ukrainy to coś, co przypomina popularną ludową zabawkę - Matrioszkę (znaną w Polsce głównie z segmentów u cioci Jadzi i wystaw na telewizorach). Wyobraźcie sobie jedną sztukę, w której na przemian poukładane są laleczki polskie i ukraińskie. I wyobraźcie sobie, że cały czas dochodzą nowe warstwy, nieskończenie… Jedna chce być większa od drugiej.
       Polityczni i socjal-naukowi synoptycy stwierdzili, że jest szansa, żeby ten poniekąd zabawny i serdeczny wyścig zastopować. Pierwsza była wizyta Leonida Krawczuka w Polsce, 18 maja 1992 r. Podpisano wtedy „Traktat o dobrym sąsiedztwie, przyjaźni i współpracy”. Jednak to nie wystarczyło. Wpadliśmy na coś innego. A mianowicie Euro 2012. Jak się skończyło - wiemy. Finały piłkarskie odbędą się w Kijowie. Konflikt zawisł na włosku…
       I jak zawsze, w sytuacji kryzysowej pojawia się sztuka. Która, jak wiemy, łagodzi to i tamto. Michael Moore wchodzi na bas do kapeli Lamb Of God, a gwiazdy sceny jednoczą się, by nagrać wspólną składankę: „Tygodnik Naj For Peace”. I tak Doda zgarnia bańkę, a konflikty w Afryce szaleją. Niemniej jednak „świadomość” jest, a to podstawowy warunek, żeby zespolić ludzi. Są też tacy, którzy wolą z wojenką walczyć czymś innym. Zamiast tankiem, walczą dzbankiem. Przy okazji starają się, żeby ten dzbanek dobrze smakował. I nie mam tu na myśli koncernów browarniczych…
      

 


       Połączony projekt Waglewskiego i ukraińskich Hajdamaków był zdecydowanie najbardziej biesiadnym elementem całych Ogrodów Polityki w 2009 roku. Zwyczajowo już zaczęło się deszczem. Frekwencją to po prostu zabiliśmy. Na początku, po lewej stronie zajętych było z prześwitami pięć rzędów ławek. Dobrze natomiast radziło sobie prawe skrzydło i bar. W pierwszym było osiem rzędów, w drugim full opcja. Jednak z czasem było coraz lepiej i kolejne dwa rzędy zaczęły się wypełniać parasolkami.
       Koncert rozpoczął duet Waglewski - Pospieszalski piosenką „Nim Stanie Się Tak, Jak Gdyby Nigdy Nic”. Parę minut później, około godziny 21.10, do muzyków dołączyła pozostała sekcja Voo-Voo. Skończyło się na czterech utworach - skocznych i kolorowych, do których zespół zdołał nas przekonać przez te parę lat. Mnie jednak bardziej zainteresowały słowa, którymi posłużył się Waglewski po secie („tym”, nie „tej”). Brzmiały one mniej więcej tak: „za chwilę przed państwem VooVoo i Haydamaky: polsko-ukraińsko-afrykańskie dźwięki. Myślę sobie: ładny kundel…
       I powybiegały na scenę fajne, kolorowe ludziki. Jeden to nawet miał gacie jak nasz juhas, a zamiast pukawki dzierżył w dłoni spory bęben (centralę). Reszta ancymonów miała różne irokezy, trąbki i akordeony, tak więc na deskach zrobiło się tłoczno. I w ten oto sposób poczęta została polsko-ukraińska biesiada. Rytmy, które usłyszeliśmy, dobrze znają również nasi ojcowie i dziadowie, którzy od Bieruta po Kanię tańcowali na wiejskich głównie potańcówkach - weselach, strażackich dancingach i festynach ludowych. Od Jaruzelskiego wszedł nowy zupełnie hit: „Gwiazdy tańczą na czołgach”.
       Oczywiście, trzeba zwrócić uwagę na jeden istotny element. Na tym festynie akurat zagrał Waglewski z ekipą, także mowy o tamburynie, posklejanych taśmą naciągach, nastrojonych do psiego szczekania gitarach i braku trębacza z powodu obrabiania kucharki na zapleczu nie ma. Po prostu nie ma takiej możliwości. Piosenki, pomimo tego, że niosły biesiadną nutę, zachowywały odpowiedni poziom aranżacyjny, a wykonanie techniczne nie pozostawiało wątpliwości, że Jazzem, Reggae czy Rockiem można się po prostu bawić. Świadczą o tym chociażby solówki gitarowo-akordeonowe.
       We wspólnym repertuarze znalazły się takie utwory jak: „Bądź zdrowe serce me”, „Do Tarnopola”, „Besarabka”, „Poleczko”, „Z Kolegami”, „Wyszła Młoda” czy „Dinata”. Większość ludzi, która przyszła, przyswoiła muzykę na odpowiednim poziomie (wnoszę po falujących parasolkach), a że sztuka łagodzi i łączy, dowiodły harce niemieckich turystów na lewym skrzydle dziedzińca. Po wspólnym występie na scenie zostały same Haydamaky, tym samym wprowadzając trochę więcej Ska i przesterowanych gitar. Było skocznie i prawdziwie. Nic dodać, nic ująć. Wokalista zespołu - Ołeksandr Jarmoła - trafnie podsumował całą imprezę, mówiąc: „to je Europa wschodnia… dwa bratnie narody”. Koncert zakończył się bisem o godzinie 23.20.
       I tak doszliśmy do końca tej jakże udanej imprezy. Pozostało nam życzyć ekipie z Biblioteki wytrwałości w montowaniu kolejnej edycji, a całej reszcie… pogody. Także ducha.
      
      

orzeu
Polub ten artykuł
Polub portEl.pl
A moim zdaniem...

Przeczytaj też co działo się w Elblągu wcześniej

Zamieszczenie następnej opinii do tego artykułu wymaga zalogowania

W formularzu stwierdzono błędy!

Ok
Dodawanie opinii
Aby zamieścić swoje zdjęcie lub avatar przy opiniach proszę dokonać wpisu do galerii Czytelników.
Dołącz zdjęcie:

Podpis:

Jeśli chcesz mieć unikalny i zastrzeżony podpis
zarejestruj się.
E-mail:(opcjonalnie)
A moim zdaniem... (od najstarszych opinii)
  • Bravo, bravo, bravissimo. Teraz portel można czytać.
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    0
    0
    Chris Pennie(2009-06-21)
  • Szczególnie jak jest podpisane "orzeu" to od razu uciekam i nie czytam :)
  • haydamaky rulez!!!!
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    0
    0
    krista(2009-06-21)
  • niezlenapisany artykul-azzaluje zenie bylam na koncercie
  • ile jeszcze o tych ogrodach będzie pisać. .?
  • zawsze jest tak ze jak nie na o czym psiac to pisza i to za duzo. :P blee nbuda Ogrody p. to juz przezytek no ale elblaznie zawsze tam - niektorzy - przyjda bo co maja robic na wsi? w kolko to samo gra
  • Ogrody zakończyły się tydzień temu. Trochę za późno na ten 'esej'
  • orzeu relacja super jak zawsze, koncert byl swietny, z mojej milosci do voo voo od dawna i swiezej do haydamakow nastepnego dnia pognalam do empiku po plyte i co sie okazalo-byla to ostatnia ktora mieli! oczywiscie muzyka z koncertu do tej plytowej sie nie rowna, ale polecam goraco; ) od razu tez od znajomego Ukrainca pozyczylismy haydamakow i stalam sie folk-maniaczka. i po raz kolejny powiem-projekt tych zespolow dal swietne owoce· ! i to dzieki waglowi ktory ma tyle pomyslu i odwagi zeby nagrywac taka muzyke, w wieku 53 lat i wydajac jako voo voo 40 plyt, kilka samemu, kilkanasacie w roznych aranzacjach z roznymi ludzmi. to sie nazywa czlowiek z fantazja! nie to co lzy czy sumptuastic ktore zaserwowali nam na dni elblaga. oczywiscie nie poszlam. wolalam isc do kina niz na sped dla idiotow.
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    0
    0
    panna M.(2009-06-21)
  • dlaczego za pozno? Esej mozna nawet rok pozniej pisac. .. to nie relacja. pozdro
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    0
    0
    LisekRysiek(2009-06-21)
  • skończcie już z tymi ogrodami to zaczyna być naprawdę nudne. ..
  • raczej felieton, niźli esej.
Reklama