Trzy pomarańcze za awans. Łukasz Konończuk o Olimpii

Po awansie Olimpii do I ligi Łukasz Konończuk poszedł na bazarek przy czołgu po trzy pomarańcze. Sprzedawca, jak wspominał były prezes, nie chciał pieniędzy. „Panie prezesie, pan nie płaci. Pan zdobył awans”. Kiedy przyszły porażki, na widok Konończuka sprzedawca już się chował. Podczas „Poniedziałku z historią” honorowy prezes Olimpii Elbląg opowiedział, o wzlotach i upadkach klubu, fuzji, kulisach i co musiałoby się wydarzyć, żeby miasto znów żyło piłką.
Kawalerka otwarta o czwartej rano
Na pierwsze mecze przy Agrykola zabierał go wujek Ryszard Żukowski, były piłkarz Olimpii. Konończuk nie pamięta, z kim wtedy grali Elblążanie. Zapamiętał za to atmosferę stadionu. Kibicowskiego życia na dobre zasmakował podczas studiów w Warszawie. Jeszcze przed wyjazdem na uczelnię kuzyn zabrał go do Goteborga na mecz, po którym Legia awansowała do Ligi Mistrzów. W drodze powrotnej na promie świętowało kilka tysięcy ludzi. Później warszawska kawalerka Konończuka stała się punktem zbornym dla kibiców Olimpii jadących na Legię. Zdarzało się, że pukali do drzwi o trzeciej albo czwartej rano.
– Byłem, jestem i będę kibicem przede wszystkim – mówił Konończuk, dodając: – Kibicowanie to dar. Jak wejdziesz w to, ten stadion. Ja wiem, że na stadionie spotkam Czesia z Milejewa, gdzie będzie Jurek z cmentarza stał, gdzie będzie Bodżero z Londynu. Dla mnie kibicowanie jest darem. Czy wygramy, czy przegramy, czy pojedziemy na mecz - to jest coś pięknego.
Po powrocie do Elbląga coraz częściej zaglądał z trybun do klubowego budynku. Najpierw przyglądał się pracy sekcji piłkarskiej, później dołączył do jej zarządu. W 2004 roku środowisko kibicowskie powołało własny klub w proteście przeciwko temu, że historyczna nazwa Olimpia zniknęła. Wracając po latach do tamtego sporu, Konończuk z satysfakcją podkreślał, że presja kibiców przyniosła efekt.
Wszedł na zebranie, wyszedł jako prezes
W kwietniu 2010 roku poszło o kontrakty. Sekcja piłkarska uzgodniła warunki z zawodnikami, a podpis pod umowami należał do prezesa całego klubu. Według relacji Konończuka ówczesny prezes uważał, że są zbyt wysokie. Ludzie z sekcji przekonywali, że to oni pozyskują pieniądze na drużynę. Z takim sporem poszli na walne zebranie.
– Poszliśmy na te obrady i tak się potoczyła rozmowa, że zostałem wybrany jednogłośnie. Wchodząc wtedy na to spotkanie, nie chciałem zostać prezesem. Wychodząc, już nim byłem – wspominał Łukasz Konończuk.
Olimpia awansowała do I ligi w 2011 roku. Piłkarze zdobywali punkty, a przy Agrykola każdy pomagał, jak umiał. Jeden wyłożył pieniądze na kafelki, drugi wziął na siebie robotę i nie chciał za nią ani grosza. Ktoś obiecał, że załatwi tejpy na każdy mecz. Kierownikami drużyn byli kibice. Kiedy Łukasz Konończuk opowiadał o tamtym awansie, pamiętał o pomagających bezinteresownie.
– To nie ja sam zrobiłem ten awans. Ja miałem masę ludzi, którzy pomagali, którzy byli po prostu fanatykami Olimpii. (…) Oni wierzyli w ten projekt, oni wierzyli, że to się uda, ja wiedziałem, że w razie czego mogę na nich po prostu liczyć. I dlatego się udało – wspominał Konończuk.
Do zaangażowania kibiców dochodziły pieniądze, którymi dysponował ówczesny prezes, i gotowość miasta do współpracy. Konończuk widzi w tym receptę także na dziś: – I to jest prosty sposób na wygraną. Kibice, pieniądze i władze miasta. Jeżeli będziemy mieli to, to będą awanse.
Kiedy padło pytanie, gdzie podziała się energia tamtych lat, były prezes znów wrócił do ludzi z trybun:
– Po prostu taka moda była na Olimpię, stworzyli ją sami kibice i tylko kibice drugi raz mogą to zrobić. Pamiętam, jaki to był power, jak my wygrywaliśmy mecz za meczem i szliśmy na awans.
Dlaczego rozmontowano drużynę, która w 2011 roku wywalczyła awans do I ligi? To jeden z zarzutów, do których kibice wracali przez lata. Łukasz Konończuk wyjaśnił, że po awansie klub i piłkarze rozminęli się przy negocjowaniu nowych kontraktów. W rozmowach padały stawki dwa albo trzy razy wyższe od dotychczasowych.
– Zawodnicy przychodzili i chcieli dwa, trzy razy więcej, bo awansowaliśmy. Mówiłem im, że nas na to nie stać. Odpowiadali, że w takim razie nie będą grać. Kilku zostało, ale w większości przypadków nie zgodziliśmy się na te warunki – wspominał Konończuk.
Były prezes dwukrotnie podkreślił, że Olimpia miała pieniądze na rozpoczęcie sezonu w I lidze. Liczył na zapowiadane większe wsparcie ze strony miasta i sponsorów. W trakcie rozgrywek coraz mocniej dawały o sobie znać koszty wyższych kontraktów.
– Przystępując do pierwszej ligi, finansowo byliśmy gotowi. Początkowo było dobrze, ale z czasem pieniędzy było coraz mniej, bo kontrakty były wyższe. Dług powoli nas doganiał – mówił Konończuk.
Na koniec sezonu zaległości szacował na około półtora miliona złotych. Po latach doszedł do wniosku, że Olimpia potrzebowała więcej czasu na zbudowanie zespołu, który mógłby utrzymać się na zapleczu Ekstraklasy:
– Zaczęliśmy przegrywać, na mecze przychodziło coraz mniej ludzi. Uważam, że za szybko awansowaliśmy do pierwszej ligi. Powinniśmy byli spędzić jeszcze dwa, trzy sezony w drugiej lidze, znaleźć trenera na dłużej, dobrać odpowiednich piłkarzy i podpisać z nimi dłuższe kontrakty.
Dwie konferencje i sto tysięcy za awans
Przed awansem ciekawie było na ławce trenerskiej. Najpierw odejście Wichniarka, potem do Olimpii trafił Tomasz Arteniuk. Jak wspominał Łukasz Konończuk, na spotkanie przywiózł go „pan Marmolada” (Jarosław Majkowski – dop. autor). Początek współpracy były prezes oceniał dobrze. Arteniuk dostał szeroką kadrę, potrafił dotrzeć do piłkarzy i zyskał ich zaufanie. W kwietniu 2011 roku Olimpia zajmowała drugie miejsce w II lidze i miała awans na wyciągnięcie ręki. Właśnie wtedy zarząd rozwiązał kontrakt trenera w trybie natychmiastowym.
– Na początku było fajnie, a później już było nie za fajnie. Uważam, że przy awansie mały szczegół może to rozwalić, to wszystko, nad czym pracujemy. I w pewnym momencie […] wypłynęły taśmy z szatni, jak trener Arteniuk tam “motywował” tych zawodników – wspominał Konończuk.
W rozmowie wskazano Weszło.com jako miejsce publikacji nagrania z szatni. Konończuk mówił też, że Arteniuk nagrywał także ich prywatne rozmowy. W pisemnym uzasadnieniu zwolnienia zarząd zarzucił trenerowi, że namawiał piłkarzy do wypowiedzenia posłuszeństwa władzom klubu i opóźnienia rozpoczęcia meczu ze Stalą Rzeszów. Arteniuk zaprzeczał. W tle sporu pojawiały się zaległości wobec zawodników, o których trener mówił publicznie. Z drugiej strony wróciła chociażby sprawa Przemysława Marusy. Klub zarzucał Arteniukowi, że po meczu z GKS-em Jastrzębie uderzył ówczesnego asystenta w autokarze drużyny. Dlaczego zarząd nie zaczekał do końca rozgrywek? Według Konończuka konflikt zaszedł już tak daleko, że wspólne dokończenie sezonu przestało wchodzić w grę.
– Sprawy zaszły do takiego momentu, że nie było współpracy, nie było rozmowy. (…) Wojna była między zarządem a trenerem. Tak nie powinno być. Tak nie może być – mówił były prezes. W dalszej części rozmowy podsumował tamtą współpracę jeszcze dosadniej. – To nie był człowiek, z którym można było coś budować. To było zarządzanie przez kryzys, zarządzanie przez wojnę.
Arteniuk stracił posadę, po czym zwołał własną konferencję prasową. Uważał, że klub zwolnił go, bo w razie awansu musiałby wypłacić mu sto tysięcy złotych. Nazajutrz przed dziennikarzami stanął zarząd. Po latach Konończuk potwierdził, że kontrakt przewidywał premię za awans. Nie pamiętał, czy opiewała na sto tysięcy. Według jego relacji po rozstrzygnięciu sporu klub musiał wypłacić Arteniukowi część premii. Na pytanie, czy mimo wyników drużyny zatrudniłby Arteniuka ponownie, Konończuk odpowiedział: „W życiu. Żebym wiedział, to wolałbym nie awansować”.
Olimpia przypieczętowała awans już pod wodzą Araszkiewicza, remisem w Niepołomicach. Według Konończuka trener złożył rezygnację zaraz po meczu, przy płocie. Prezes namawiał go, żeby wrócił do Elbląga i przyjął podziękowania od kibiców. Araszkiewicz zdania nie zmienił. Olimpia miała już bilet do I ligi i znów musiała szukać trenera.
„My damy Olimpia, a wy Elbląg”
Kiedy klub znalazł się w trudnej sytuacji finansowej, Konończuk zaproponował połączenie elbląskich drużyn. Przy stole pojawił się również temat Concordii i, siłą rzeczy, pytanie o nazwę. Były prezes miał na tę okoliczność gotowy żart o podziale po równo: – My damy Olimpia, a wy Elbląg.
Z Concordią porozumienia nie było. Doszło do połączenia z Olimpią 2004, a prezesem został Paweł Guminiak. Według Konończuka klub stopniowo dogadywał się wówczas z wierzycielami i spłacał długi. Po latach były prezes przypisał Guminiakowi zasługę zbudowania akademii i przyznał wprost, że uważa go za lepszego prezesa od siebie. Przy nazwisku Guminiaka wrócił jednak spór, który kibice pamiętają do dziś. Drużyna Adama Noconia miała szansę powalczyć o awans, klub liczył pieniądze z Pro Junior System. Z relacji Konończuka wynikało, że trener chciał wystawiać skład z myślą o wyniku, a zarząd brał pod uwagę wpływy, jakie mogła zapewnić gra młodzieżowcami. Konończuk rozumiał kalkulację prezesa, ale uprzedzał Guminiaka, że większość kibiców nie zrozumie decyzji. Po latach wciąż wraca pytanie, dokąd Nocoń mógł doprowadzić Olimpię, gdyby poprowadził drużynę do końca sezonu.
Olimpia na drugie imię
Gdy padło pytanie, czy obie córki mają na drugie imię Olimpia, Konończuk potwierdził i opowiedział, jak do tego doszło. Przy pierwszej córce imię uzgodnili z żoną. Przy drugiej decyzja zapadła po drodze do urzędu. Wyobraził sobie, że młodsza kiedyś zapyta, dlaczego siostra dostała imię ukochanego klubu, a ona nie. W urzędzie sprawę załatwił. W domu, jak opowiadał, zapomniał o niej wspomnieć. Żona dowiedziała się w katedrze, gdy podczas chrztu ksiądz zapytał o drugie imię.
Od rodzinnej anegdoty rozmowa przeszła do jednego z trudniejszych okresów w dziejach klubu. Konończuk mówił o dwóch sprawach, od których uzależnia odbudowę Olimpii. Pierwsza to akademia zdolna wprowadzać co sezon dwóch lub trzech wychowanków do seniorskiej drużyny. Druga to stadion. Wymienił baseny, tor, lodowisko i hale, z których korzystają Elblążanie. Potem zapytał, czego brakuje. Sam odpowiedział słowami: – Brakuje stadionu.
Na zakończenie zwrócił się do ludzi, których zna od lat z trybun. Przypomniał, że kiedyś wystarczyło, aby jeden znał kogoś, kto mógł podarować klubowi materiały, a drugi umiał położyć kafelki. Obecnie ktoś może zaprowadzić działacza do właściciela firmy, ktoś inny przyprowadzić na mecz człowieka, który dawno nie był na Agrykola.
– Klub w dzisiejszym momencie krzyczy o pomoc. Mówi: „Pomóżcie nam. Budujmy wspólnie”.
Na bazarku najłatwiej było podarować trzy pomarańcze po awansie. Konończuk podkreślał, żeby tym razem zacząć przed pierwszym gwizdkiem.