UWAGA!

Drogi Czytelniku,

uprzejmie informujemy, że w związku z wejściem w życie Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych stworzyliśmy zgodną z nim politykę prywatności. Regulacje RODO zmuszają nas do wystąpienia z prośbą do Ciebie o zaakceptowanie jego postanowień, chociaż z praktycznego punktu widzenia nic się nie zmienia w sposobie korzystania z naszego serwisu.

Jedyną rzeczą, która może budzić Twoje obawy jest profilowanie. Wyjaśniamy, że w naszym przypadku, tak jak dotychczas, skutkuje ono wyłącznie tym, że jeśli uprzednio byłeś/aś na stronie jakiegoś biura podróży, to z dużym prawdopodobieństwem nasi zaufani partnerzy reklamowi tacy jak Google serwować będą banery z widokami złocistych plaż.

Prosimy zapoznać się z polityką prywatności stosowaną na naszej stronie i zaakceptować jej postanowienia.

Może później

Chichot historii (copiątkowy felieton Marii Kasprzyckiej)

 
Elbląg, Maria Kasprzycka
Maria Kasprzycka (fot. archiwum prywatne)

Szanuje historię ten, kto kocha ludzi. Wie, że swoim poprzednikom, ich odwadze, mądrości, ciężkiej pracy zawdzięcza komfort, w jakim dzisiaj żyje. Wie też, że i od niego zależy, jak będą żyć kolejne pokolenia i czuje się za to odpowiedzialny. Jednakże każdy zdarzenia historyczne interpretuje po swojemu, odnajdując własne podobieństwa i drogowskazy. Dlatego dzisiaj, Szanowni Czytelnicy, trochę historii, a komentarz zostawiam tylko Wam.

Arogancki autokrata

Karol I Stuart czerpał ze swojej pozycji angielskiego króla niespotykaną pewność siebie. Nic więc dziwnego, że parlament stał się dla niego najbardziej zbędnym organem, przeszkadzającym mu w działaniach. W 1629 roku zdecydował się na jego rozwiązanie i powołał ponownie dopiero, gdy potrzebował zaciągnąć pożyczkę na wojnę ze Szkocją. Organ ustawodawczy się na to nie zgodził, więc ponownie został rozwiązany. Przegrawszy wojnę ze Szkocją ponownie potrzebował parlamentu. Tym razem powołany organ wprowadził szybkie zmiany – odtąd o zwoływaniu i odwoływaniu parlamentu mogli decydować też jego członkowie. Parlament anulował jeszcze nałożone dodatkowe podatki i zamierzał odebrać królowi zwierzchnictwo nad armią. Tej zabawki Karol Stuart łatwo nie oddał. Anglia podzieliła się na dwa obozy – rojalistów i parlamentarzystów.

Ostatecznie po kilku latach bratobójczych zmagań rojaliści skapitulowali pod Oksfordem. Karol I uciekł do Szkotów, z którymi dotąd walczył, mimo iż był potomkiem ich ostatniej królowej. Ci sprzedali go więc bez sentymentu parlamentarzystom za 100 000 funtów. Choć znowu uciekł, ponownie został pojmany, a członkowie parlamentu nie zapomnieli hektolitrów przelanej bratniej krwi. Postawili go przed trybunałem, który skazał na szafot swojego prawowitego władcę. Został ścięty w styczniu 1649 roku. Co prawda zaraz po tym przyszyto mu głowę z powrotem, ale to raczej nie miało dla niego już specjalnego znaczenia.

 

Słoneczny grabarz kraju

Ludwik XIV miał zaledwie 5 lat w chwili śmierci swego ojca, więc musiał przetrwać do pełnoletności, by faktycznie przejąć władzę. Wielkim wsparciem okazał się dla niego kardynał Mazarin, który odszedł po dziesięciu latach harmonijnej i korzystnej dla Francji współpracy. Od tego momentu Ludwik postanowił rządzić sam. Jego chęć kontrolowania wszystkiego stawała się wręcz zabawna, choć początkowo przynosiła nawet dobre efekty. Przejęcie kontroli nad dochodami i wydatkami, odsunięcie skorumpowanych finansistów spowodowały szybki napływ pieniędzy do skarbca. Ruszyły reformy, budowy dróg i mostów. Król wprowadził zakaz importu towarów, które mogą wytwarzać sami Francuzi, na inne drogie towary zagraniczne nałożył wysokie cło. Skarbiec pęczniał, poddani też zyskiwali, popularność króla rosła. A z nią pycha i rozrzutność. Szybko zaczął wydawać więcej, niż przysparzał. W trosce o swój wizerunek nazwał siebie Królem Słońce i w złotym stroju przechadzał się po świeżo wybudowanym Wersalu. Do tego liczne uroczystości dla poddanych, przepych dworu, kosztowne faworyty. Kiedy zaczęło brakować pieniędzy, ruszyły szalone pomysły. Liczne wojny konsekwentnie rujnowały finanse i życie ludzi. Odwołał edykt nantejski kończący wojnę katolicko-protestancką i zmusił protestantów do zmiany wyznania albo emigracji. W efekcie Francję opuściło ponad 200 000 ludzi, jak się okazało najlepiej wykształconych i przedsiębiorczych. To dodatkowo pogrążyło gospodarkę. Gdy nadal topił w konfliktach kolejne miliony, w zrujnowanym kraju wybuchały kolejne powstania. Umierając w 1715 roku pozostawił swojemu prawnukowi Francję niestabilną, biedną i słabą, z rozbuchaną administracją przeżerającą kraj, a kolejnym potomkom wyszykował drogę wprost na szafot. Na reformy było już bowiem za późno.

 

Poznańska standaryzacja

Od śmierci Józefa Stalina w 1953 roku stopniowo narastała krytyka kultu jednostki i autorytarnej władzy partyjnych namiestników. W roku 1955 w Warszawie powstał Klub Krzywego Koła. Skupiał on opozycyjnych intelektualistów wszelkich opcji. Melchior Wańkowicz i Antoni Słonimski, Jadwiga Staniszkis, Paweł Jasienica, Jacek Kuroń, Karol Modzelewski i inni podjęli publiczną dyskusję na temat „błędów i wypaczeń”. Nurtowały ich szwankująca praworządność oraz marnotrawstwo i biurokracja. Władze, jak wszelkie autorytarne władze, pozostawały głuche na głos krytyki. Nie zamierzały reformować systemu zarządzania, więc stale pogorszały się warunki życia i pracy ludzi. Tylko członkowie partii mieli się dobrze. Władza polityczna traciła więc zaufanie społeczne, a robotnicy zaczynali się buntować. W Zakładach Cegielskiego w Poznaniu doszło do protestu wobec podatku pobieranego od zarobków przodowników pracy i pracowników akordowych. Do Warszawy udała się delegacja, która zawarła porozumienie z przedstawicielami władzy. 27 czerwca 1956 roku, w ślad za powracającą ze stolicy delegacją, zjechał do Poznania minister przemysłu i wycofał się z warszawskich ustaleń. Jednocześnie partia zafundowała robotnikom standaryzację zadań czyli zwiększone normy pracy. Pracownicy wielu fabryk stracili w ten sposób czerwcowe premie, a było to koło 20-30% uposażenia. I chociaż nikt im pensji nie zmniejszył, 28 czerwca wyszli na ulicę. Miasto odizolowano od reszty kraju, a do tłumienia zamieszek postawiono 10 000 żołnierzy. Polała się polska krew.

Ten odmienny, stricte historyczny, felieton powstał z szacunku dla tęgich głów ukrytych nieśmiało za ekranami komputerów, które rozpoznały we mnie „typową blondynkę z resztkami mózgu” (pozdrawiam i przepraszam blondynki). To tylko kilka faktów bez uwag „domowej komentatorki” i „grafomanki” (cytaty z komentarzy elbląskich dżentelmenów). Dedykuję go z jednej strony tym wybitnym intelektualistom i literackim krytykom, by mogli bez przeszkód podzielić się swymi światłymi refleksjami, a także tym radnym, którzy ponad społeczne potrzeby i oczekiwania oraz dobro i bezpieczeństwo elblążan wynoszą swoją urażoną dumę okraszoną zwykłą demagogią.

Maria Kasprzycka

 

PS. Subiektywne wyrazy szacunku dla radnego Marka Osika. Za odwagę mówienia prawdy i umiejętność wycofania się ze złej decyzji. Za honor - po prostu - którego nam dzisiaj zwyczajnie potrzeba.

.
Polub ten artykuł
Polub portEl.pl
A moim zdaniem...

Przeczytaj też co działo się w Elblągu wcześniej

  • oj i znów, to znak że zaraz na innym portalu będą wypociny nieporadnej Koseckiej, masakra
  • Czyli wnioskując na podstawie felietonu historycznego władza PIS u i Andrzeja DUDY trwa i trwa mać
  • No cóż ciekawe połączenia i historia. .. tu cytuję ". .. Jednakże każdy zdarzenia historyczne interpretuje po swojemu, odnajdując własne podobieństwa i drogowskazy. .. "rozumiem, że felieton jest autorki opinią subiektywną na to już historyczne wydarzenie, a więc ile osób tyle opinii. Tylko która jest autentyczna, prawdziwa, rzetelna, realna? Jedno jest pewne gdyby Wojewoda był z innej opcji np. PO lub SLD czy PSL myśli autorka, że decyzja byłaby taka sama? Raczej nie prawda? Tak więc polityka moja autorko nakręca tą spiralę dzielenia nas wszystkich ku uciesze zainteresowanych i życzliwej jej gawiedzi. Proszę napisać o Referendum 2013 roku bo senatorka i resztę na to nie stać.
  • Wszystkie przytoczone przez Panią historie mają jeden wspólny mianownik, a mianowicie, że taki, a nie inny stan rzeczy utrzymywał się przez długie lata. Dzisiaj też nie widać niestety światełka w tunelu. Lud się nie zerwie. Nie ma na to sił i jest tumaniony czwartą władzą, która na każdej stacji bądź stronie głosi różny przekaz. Dopóki w szeregach radnych będą zasiadać osoby bezpośrednio, bądź pośrednio (mężowie, żony, dzieci, rodziny)zależne pod kątem zatrudnienia od samorządu lokalnego; będzie tak jak jest. A jak jest, każdy widzi i wie. Cóż można zrobić, by na listach wyborczych takich ludzi nie było? Ano nic. .. niestety. Więc pozostaje pisać i pisać i liczyć na cud. Na to, że społeczeństwo kiedyś wyłuska tych "społeczników"z odległych pozycji na listach wyborczych, którzy bez problemu i obaw będą mogli podnieść rękę podczas głosowania tak, jak podpowiada im serducho.
  • Cenię Pani artykuły i często podzielam stanowiska i opinie. Oczywiście, że istnieje per analogia w aspekcie historycznym do porównywania rządów oraz ciał ustawodawczych do poprzednich okresów. Twierdzę, że nie parlamentarna rozróba w Sejmie i Senacie w kwestii wyborów prezydenckich, ujawnia nam obraz społeczeństwa nie przygotowanego do demokracji, po długich latach zaborów komunistycznych. Niedopuszczalne jest nadinterpretowanie i manipulowanie konstytucją. Wybory winny odbyć się najpóźniej 28 czerwca 2020.Wygra najlepszy z kandydatów i zakończmy te hucpę. czeka nas trudny okres podnoszenia z kolan naszej ekonomiki gospodarczej oraz życia w naszych gospodarstwach rodzinnych. Miłego weekendu wszystkim
  • Super przykłady, ale dla towarzystwa wzajemnej adoracji wygrzewającego odwłoki na miejskich posadkach i tak za trudne.
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    19
    2
    mieszkaniecelbląga(2020-05-29)
  • @Wyborca Dudy - Popieram Pana stanowisko w sprawie kontynuacji prezydentury.
  • @Instruktor WOPR - Brawo.
  • Skąd my to znamy. .. ..
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    9
    0
    100%elblążanin(2020-05-29)
  • Pani Mario tylko ktoś kto ma odrobinę wiedzy historycznej odnajdzie doskonalą analogię do naszego lokalnego i zepsutego podwórka, świetnie i pozdrawiam
  • @Valdi don - Pani Maria swoimi przykładami historycznymi chciała raczej zdać przytczka naszym, lokalnym tzw. samorządowcom, gdyby pisała imiennie- już by została pozwana. Brawo pani Mario, Elbląg jest nasz, a nie polityków, chociaż teoretycznie.
  • Kardynał Giulio Raimondo Mazzarini - tak się nazywał. Mazarin to wiedza z wikipedii a to trochę mało na felitonopodobny twór z paralelami historycznymi. Też życzę miłego dnia.
Reklama