Hydraulik śpiewa Wojaczka
Skończył 35 lat, ma niesamowity wokal i na koncie pięć płyt (szósta w drodze), a także kilka wygranych konkursów piosenki, kilka epizodów filmowych. Wydawałoby się: błyskotliwa kariera młodego człowieka. Jednak po przesłuchaniu kilku piosenek wiadomo już, że to facet z przeszłością. Marek Dyjak wystąpi podczas VII Letnich Ogrodów Polityki.
Nic nie wskazywało na to, że zwykły hydraulik, wagarowicz po zawodówce stanie się polskim Tomem Waitsem, choć sam Dyjak z nim się nie utożsamia: „(..) przecież Waits to teatr, confetti, kreacja. Ja tak nie potrafię. To, co robię, jest arcyszczerą opowieścią o tym, co łączy mnie i widza” (MaleMan, 6.08.2010).
Na wagarach właśnie odkrył teksty Wojaczka, wyczuł w nich podobne do swoich lęki. Dodał do nich gitarę i wtedy na swojej drodze spotkał Jana Kondraka, świdnickiego poetę i kompozytora. Zaczęło się od „naprawienia kibla” a skończyło na skomponowaniu programu „Piękny instalator”, który dał Dyjakowi 2. miejsce na Festiwalu Piosenki Studenckiej w Krakowie w 1995 r. Nie można powiedzieć, że odbiła mu woda sodowa, ale od tego momentu zaczął się jego sukces i jednocześnie równia pochyła: alkohol, koncerty, kluby, bijatyki... „Nigdzie nie mieszkał. Pomieszkiwał. Jechał na koncert i zostawał 3 dni albo 3 tygodnie”. (Polityka, 31.08.2009) Nie potrafił zrezygnować ani z wódki, ani z muzyki – jedno było zależne od drugiego. A przynajmniej tak mu się wydawało. Zaprzepaścił kilka okazji, dzięki którym mógłby wypłynąć na szersze wody. I wtedy spotkał na drodze kobietę. Dla niej chciał się zmienić, założyć rodzinę, mieć prawdziwy dom, być trzeźwy. Był już na dobrej drodze, kiedy coś w nim pękło. Nagrał płytę o znamiennym tytule „Ostatnia”, z przeświadczeniem, że nie jest w stanie osiągnąć niczego więcej osiągnąć ani niczego zmienić. Kiedy spróbował wyobrazić sobie świat bez siebie – wyszło mu, że będzie lepszy. Zdecydował się zatem na krok ostateczny – zawiązał na drzewie linę i powiesił się po 15 latach picia. Opatrzność jednak czuwała. Uratował go jego przyjaciel, a on sam obudził się po kilku dniach śpiączki, niczego nie pamiętając. Pamięta jednak ciągle to, jak żył. I nie chce już popełniać tych samych błędów. Postanowił sprobować „Jeszcze raz”. I taki właśnie tytuł ma ostatnia, wydana w ubiegłym roku, płyta. Na jego profilu MySpace można przeczytać „Dyjakowe śpiewy najbardziej pochłaniają serca podarte, przetarte, z bliznami. Historie o zawiłościach uczuć wsparte wokalem pełnym żalu, śpiewane jakby od niechcenia, czasem niewyraźnie, za cicho, działają jak paznokieć palca wciskany gdzieś w środku. Odczuwa się to, o czym artysta śpiewa, w sposób nadto fizyczny, dojmujący. I choć większość tych piosenek znamy, choć mamy płyty Dyjaka na półkach, dopiero widząc go śpiewającego na scenie docenia się piękno, rangę tego zjawiska. Ma facet niesamowitą estymę, a przede wszystkim bije z niego ogromna, czasem trudna szczerość. I chyba tą szczerością, bezkompromisowością, byciem sobą Dyjak zaskarbia sobie publiczność”. To takie polskie fado, saudade, wynikające z jego życiowych, miłosnych i alkoholowych doświadczeń. Jest jednym z niewielu autentycznych artystów „(...) nie mam siły, żeby coś udawać, zmieniać się w kogoś innego, kim nigdy nie byłem i prawdopodobnie nie będę.” (www.studnia.net.pl).
Jeżeli zatem chcecie doświadczyć czegoś innego i posłuchać tego, co czujecie, a o czym nie macie odwagi powiedzieć – koniecznie przyjdźcie na koncert Marka Dyjaka 21 sierpnia w ramach VII Letnich Ogrodów Polityki.
Bilety w cenie 20 zł dostępne są we wszystkich placówkach Biblioteki Elbląskiej. Oprócz Marka Dyjaka 21 sierpnia wystąpi także Lech Janerka.
Na wagarach właśnie odkrył teksty Wojaczka, wyczuł w nich podobne do swoich lęki. Dodał do nich gitarę i wtedy na swojej drodze spotkał Jana Kondraka, świdnickiego poetę i kompozytora. Zaczęło się od „naprawienia kibla” a skończyło na skomponowaniu programu „Piękny instalator”, który dał Dyjakowi 2. miejsce na Festiwalu Piosenki Studenckiej w Krakowie w 1995 r. Nie można powiedzieć, że odbiła mu woda sodowa, ale od tego momentu zaczął się jego sukces i jednocześnie równia pochyła: alkohol, koncerty, kluby, bijatyki... „Nigdzie nie mieszkał. Pomieszkiwał. Jechał na koncert i zostawał 3 dni albo 3 tygodnie”. (Polityka, 31.08.2009) Nie potrafił zrezygnować ani z wódki, ani z muzyki – jedno było zależne od drugiego. A przynajmniej tak mu się wydawało. Zaprzepaścił kilka okazji, dzięki którym mógłby wypłynąć na szersze wody. I wtedy spotkał na drodze kobietę. Dla niej chciał się zmienić, założyć rodzinę, mieć prawdziwy dom, być trzeźwy. Był już na dobrej drodze, kiedy coś w nim pękło. Nagrał płytę o znamiennym tytule „Ostatnia”, z przeświadczeniem, że nie jest w stanie osiągnąć niczego więcej osiągnąć ani niczego zmienić. Kiedy spróbował wyobrazić sobie świat bez siebie – wyszło mu, że będzie lepszy. Zdecydował się zatem na krok ostateczny – zawiązał na drzewie linę i powiesił się po 15 latach picia. Opatrzność jednak czuwała. Uratował go jego przyjaciel, a on sam obudził się po kilku dniach śpiączki, niczego nie pamiętając. Pamięta jednak ciągle to, jak żył. I nie chce już popełniać tych samych błędów. Postanowił sprobować „Jeszcze raz”. I taki właśnie tytuł ma ostatnia, wydana w ubiegłym roku, płyta. Na jego profilu MySpace można przeczytać „Dyjakowe śpiewy najbardziej pochłaniają serca podarte, przetarte, z bliznami. Historie o zawiłościach uczuć wsparte wokalem pełnym żalu, śpiewane jakby od niechcenia, czasem niewyraźnie, za cicho, działają jak paznokieć palca wciskany gdzieś w środku. Odczuwa się to, o czym artysta śpiewa, w sposób nadto fizyczny, dojmujący. I choć większość tych piosenek znamy, choć mamy płyty Dyjaka na półkach, dopiero widząc go śpiewającego na scenie docenia się piękno, rangę tego zjawiska. Ma facet niesamowitą estymę, a przede wszystkim bije z niego ogromna, czasem trudna szczerość. I chyba tą szczerością, bezkompromisowością, byciem sobą Dyjak zaskarbia sobie publiczność”. To takie polskie fado, saudade, wynikające z jego życiowych, miłosnych i alkoholowych doświadczeń. Jest jednym z niewielu autentycznych artystów „(...) nie mam siły, żeby coś udawać, zmieniać się w kogoś innego, kim nigdy nie byłem i prawdopodobnie nie będę.” (www.studnia.net.pl).
Jeżeli zatem chcecie doświadczyć czegoś innego i posłuchać tego, co czujecie, a o czym nie macie odwagi powiedzieć – koniecznie przyjdźcie na koncert Marka Dyjaka 21 sierpnia w ramach VII Letnich Ogrodów Polityki.
Bilety w cenie 20 zł dostępne są we wszystkich placówkach Biblioteki Elbląskiej. Oprócz Marka Dyjaka 21 sierpnia wystąpi także Lech Janerka.
Beata Branicka, Biblioteka Elbląska