UWAGA!

Ireneusz Ziemiński: "Z miłości do piłki ręcznej" (Śladami historii elbląskiego sportu)

 Elbląg, Ireneusz Ziemiński
Ireneusz Ziemiński (fot. Anna Dembińska)

- Największym sukcesem był półfinał Pucharu Polski w 1978 r.. Też ciekawa historia, puchar rozgrywany był poprzez turnieje. Turniej eliminacyjny i ćwierćfinałowy rozgrywany był w Elblągu, ku zaskoczeniu wszystkich awansowaliśmy do półfinału. I na turniej półfinałowy nie pojechaliśmy, bo... władze klubu stwierdziły, że szkoda czasu oraz pieniędzy, skoro i tak jesteśmy skazani na porażkę - wspomina Ireneusz Ziemiński, były piłkarz ręczny Olimpii Elbląg i sponsor elbląskiego szczypiorniaka.

– Jak zaczęła się Pana przygoda z piłką ręczną?

– W Szkole Podstawowej w Rumi trafiłem na pierwszy trening. Tam nie było żadnej drużyny piłki ręcznej, ale wśród zespołów szkolnych byliśmy w krajowej czołówce. W czasach szkoły średniej założyliśmy z kolegami sekcję w Gryfie Wejherowo. Po szkole trafiłem do Stoczniowca Gdańsk. Gdańsk, to wówczas była potęga w męskiej piłce ręcznej: dość wspomnieć o Wybrzeżu, Spójni... Stoczniowiec był wówczas chyba piątym zespołem w mieście z ambicjami na I ligę. Zabrakło niewiele – o braku awansu zadecydowała porażka z Wisłą Płock. Ktoś wtedy podjął decyzję o tym, żeby dać sobie spokój z piłką ręczną w Stoczniowcu i drużynę rozwiązano.

 

– A Pan trafił do Elbląga.

– Z Olimpią Elbląg spotkałem się jeszcze w czasach gry w Stoczniowcu. Przed meczem pokazywaliśmy sobie Mieczysława Pleśniaka – już wówczas legendę piłki ręcznej w Polsce. Przenosząc się do Elbląga byłem przekonany, że to on będzie moim trenerem. Wchodzę do sali, a tam... Henryk Kadyszewski, który przejął zespól po Mieczysławie Pleśniaku. Do Elbląga przyjechałem 1 grudnia 1975 r. namówiony przez kolegów. Na tydzień, zorientować się w sytuacji. I tak już zostałem. Pracę dostałem w Zakładach Wielkiego Proletariatu, których dyrektorem był Zdzisław Olszewski. ZWP opiekowały się sekcją piłki ręcznej, dziś powiedzielibyśmy o sponsorze, wtedy nazywało się to zakładem patronackim. Prosto z dworca pojechałem na rozmowę ze Zdzisławem Olszewskim. Dostałem pracę i od razu poszedłem na trening. Piłkarze ręczni w ZWP mieli możliwość pracy do godziny 11, a potem szli na trening. Jak wracaliśmy w niedzielę z meczów wyjazdowych, to w poniedziałki też nie musieliśmy chodzić do pracy. Zostałem.... i po rundzie wiosennej spadliśmy z II ligi. Co miało m.in. takie konsekwencje, że graliśmy mecze na boiskach „pod niebem”, na asfalcie, a nie w halach.

 

– Smutny początek.

– Olimpia balansowała cały czas w III, albo w II lidze. Nawet jak po rundzie jesiennej byliśmy w czołówce II ligi, to na wiosnę coś się psuło i nie byliśmy w stanie awansować na najwyższy szczebel rozgrywek. Największym sukcesem był półfinał Pucharu Polski w 1978 r.. Też ciekawa historia, puchar rozgrywany był poprzez turnieje. Turniej eliminacyjny i ćwierćfinałowy rozgrywany był w Elblągu, ku zaskoczeniu wszystkich awansowaliśmy do półfinału. I na turniej półfinałowy nie pojechaliśmy, bo... władze klubu stwierdziły, że szkoda czasu oraz pieniędzy, skoro i tak jesteśmy skazani na porażkę. Jakby to się skończyło? Chodziły plotki, że jeden z rywali rozważał podłożenie się nam, żeby mieć łatwiejszego rywala turnieju finałowym. Ale to tylko dywagacje.

 

– Ciekawych meczów nie brakowało

– Piotrcovia w Piotrkowie Trybunalskim w sezonie 1979/80. Cała II liga huczała, że Piotrcovia ma awansować, bo latem będą w Piotrkowie odbyć centralne dożynki. I z tej okazji mają im wybudować halę sportową. Wówczas rozgrywano w weekend dwa mecze z tym samym zespołem. W Elblągu pierwszy gładko wygraliśmy, w drugim było trudniej, ale też przechyliliśmy go na własną korzyść. Rewanż w zimie. Przyjeżdżamy do Piotrkowa, dojeżdżamy... I widzimy wielki, ogromny wojskowy namiot przykryty śniegiem. W środku termometr wskazywał jeden stopień poniżej zera. Gospodarze nas uspokajali, że w trakcie meczu będzie 20 stopni na plusie. I faktycznie było... Dmuchawy tłoczyły ciepłe powietrze, a ponieważ były na ropę, to w całym namiocie czuć było specyficzny zapach i posmak. U góry skraplały się spaliny i ciężkie krople spadały na czarne betonowe boisko. Sędziowie gwizdali tylko w jedną stronę, potrafili nam się zaśmiać prosto w twarz. Przegraliśmy mecz i... zaczęliśmy szukać obiadu. Czasy były takie, że w takich miastach jak Piotrków Trybunalski, Tarnów itp. w sobotę wieczorem nie można było znaleźć restauracji, w której można by zjeść ciepły obiad. Wszystkie przygotowywały się na dansingi. W końcu kierownik zespołu uprosił, że my na zmianę będziemy jeść przy jednym stoliku, a obok będzie dansing. Jemy i widzimy jak nasi sędziowie balują na parkiecie. Następnego dnia podczas meczu żuli gumę, na wszelki wypadek, żeby nie było czuć alkoholu.

 

– Jak już jesteśmy przy hali, to warto wspomnieć o naszej...

– Halę Sportową przy ul. Kościuszki budowaliśmy wszyscy. Zdzisław Olszewski, dyrektor ZWP załatwił ją z NRD. Tylko to miała być hala magazynowa dla Zakładów Wielkiego Proletariatu. Tymczasem postawiono ją przy ul.. Kościuszki i od razu przystosowano do celów sportowych. Zdzisław Olszewski dostał za to ukarany finansowo przez Najwyższą Izbę Kontroli. Potem mu tę karę z innych źródeł zrefundowano. Nie wiadomo co by było, gdyby dyrektor wtedy nie podjął takiej decyzji. Wcześniej graliśmy w hali „Na Nalazkach”, w wojsku przy ul. Królewieckiej.

  Elbląg, Ireneusz Ziemiński: "Z miłości do piłki ręcznej"  (Śladami historii elbląskiego sportu)
fot. Anna Dembińska

 

– Wracamy do meczów.

– Po latach najbardziej pamięta się te z drużynami zagranicznymi. Może dlatego, że to zawsze była odskocznia od ligowej szarzyzny. Trafił nam się np. wyjazd do Szwecji, gdzie zmierzyliśmy się z mistrzem tego kraju. Zderzyliśmy się ze ścianą – nie byliśmy w stanie zdobyć bramki. Pamiętam mecz z drużyną z czołówki ligi NRD na turnieju w Eisenach. Wtedy wychodziło nam wszystko. Sam rzuciłem 7 bramek na 8 prób. Ta jedna nieudana to był słupek. Pojechaliśmy tam w ośmiu, albo w dziewięciu po zakończeniu sezonu. Na boisku prawie się z Niemcami pobiliśmy. Potem jechaliśmy z nimi jednym autobusem na bankiet. Specjalnie robili głośniej radio, żeby zagłuszyć naszą radość. A musieliśmy z nimi jechać, gdyż nasz Autosan nie był w stanie podjechać pod górę. Na tym samym turnieju graliśmy z nimi rewanż, to już przegraliśmy. Potem ci Niemcy przyjechali z rewizytą do Elbląga. Bardzo zasmakowało im nasze piwo i obsługa Hotelu Dworcowego nie była z tego powodu zachwycona. Tak to dyplomatycznie ujmijmy. Bardzo dużo było takich turniejów towarzyskich. Zostały mi po nich pamiątki.

 

– Ma Pan też epizod w Orle Elbląg.

– Z Olimpii odszedłem w 1981 r. i wydawać by się mogło, że moja przygoda z piłką ręczną się skończyła. W Orle powstała drużyna, którą tworzyli żołnierze wsparci „oldbojami” Olimpii. Szefem był sierżant Alfred Kowalski, który był tam od wszystkiego Dla mnie to była bardziej zabawa, możliwość pogrania w ulubiona dyscyplinę sportu, spotkania się z kolegami na boisku. Graliśmy nawet w III lidze. Pamiętam, że mieliśmy problemy z frekwencją na mecze wyjazdowe. Pamiętam jak Romana Mazura wzięliśmy na mecz, bo zobaczyliśmy jak po gazetę wyszedł z domu. Jeździliśmy Nysą, po drodze robiliśmy przerwę na grzybobranie. Wesoło było. Pograłem tam sezon. Już nie pamiętam w jakich okolicznościach drużyna przestała istnieć.

 

– Mało brakowało, aby w latach 90 – tych męska piłka ręczna zniknęła z Elbląga.

– Najpierw Olimpia wydzieliła sekcję piłki ręcznej jako autonomiczną. Drużyną zaopiekował się Elzam – firma, która powstała na bazie nieprodukcyjnych części Zamechu. Po kilku latach zdecydowali się odejść i było naprawdę blisko, żeby męski szczypiorniak zniknął z Elbląga. Oficjalnym powodem był brak awansu. Pierwsze rozmowy na temat przejęcia drużyny toczyliśmy na schodach ratusza, gdzie przypadkowo spotkałem się z kolegą, który szukał dla drużyny ratunku. I tak się zaczęła współpraca Techtransu jako sponsora, która trwa do dziś.

 

– I udało się awansować na najwyższy szczebel rozgrywek.

– Awansowaliśmy i utrzymaliśmy się w ekstraklasie. A to nie jest takie proste, bo nie tylko czynnik sportowy ma znaczenie. Możemy się pochwalić, że jako jedna z niewielu drużyn wygraliśmy mecz z Vive Kielce w Kielcach. To była sensacja. Tak naprawdę mogliśmy funkcjonować dzięki miastu. Prezydent Henryk Słonina mocno nas wspierał. Dzięki miastu i szeregu elbląskich firm drużyna przetrwała. My odwdzięczyliśmy się promocją Elbląga na arenie sportowej. Kryzys w 2008 r. zmusił Techtrans do oddania drużyny w inne ręce. Ostatecznie skończyło się na tym, że przejął ją Leszek Wójcik. Sponsorowanie drużyny piłki ręcznej nie ma prawie żadnego przełożenia na biznes. Chcieliśmy, żeby nasza młodzież po skończeniu szkoły nie musiała wyjeżdżać z Elbląga. Tak naprawdę sponsorujemy drużynę z miłości do piłki ręcznej.

rozmawiał Sebastian Malicki
Polub ten artykuł
Polub portEl.pl
A moim zdaniem...

Najnowsze artykuły w dziale Sport

Artykuły powiązane tematycznie

Zamieszczenie następnej opinii do tego artykułu wymaga zalogowania

W formularzu stwierdzono błędy!

Ok
Dodawanie opinii
Aby zamieścić swoje zdjęcie lub avatar przy opiniach proszę dokonać wpisu do galerii Czytelników.
Uwaga! Opinia zostanie zamieszczona na stronie po zatwierdzeniu przez redakcję.
Dołącz zdjęcie:

Podpis:

Jeśli chcesz mieć unikalny i zastrzeżony podpis
zarejestruj się.
E-mail:(opcjonalnie)
  • Ooo prezes TechTransu z het Szmidtem... No proszę..
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    6
    0
    Egon391(2022-05-29)
  • Faktycznie, jeden z niewielu prywaciarzy z prawdziwą pasją do sportu
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    19
    0
    A co by tu(2022-05-29)
  • Wenta, Pleśniak, ten bramkarz z Korony Kielce nie pamiętam imienia, Wybrzeże Gdańsk to były czasy nie?
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    12
    2
    Deres(2022-05-29)
  • Czasem miło wracać do wspomnień, ale całkiem głupio jak po latach zapomina się i nie poznaje ludzi. Serdecznie pozdrawiam - kierowca pechowego Autosan !
  • witam Irek tak pamiętam i te mecze w Piotrkowie jak i epizod w Orle, a klub się rozpadł bo jedyny bramkarz w Orle Jakub Nowakowski wrócił do Olimpii po kontuzji Zenka i tak się zespól rozpadł, a tak dla przypomnienia mecze Orzeł - Olimpia to były mecze i my trenowaliśmy po południu po pracy np.2 razy w tygodniu a tam zespół Olimpii pod wodzą Romana Mazura codziennie a my i tak w lidze 2 razy ich ograliśmy, a w zespole był np. Krzysiek Wilga, Andrzej Apanowicz, na bramce Jakub tzn. ja Wiesiu Wiadrowski i a ten wyjazd do Szwecji to był mój pierwszy wyjazd za granice miałem 19 lat i zawsze go będę pamiętał i pamiętał będę mecze np. z Wisłą Płock, Warszawianką, Czuwaj Przemyśl czy inne mecze, w zespole byli np. Edek Muziński, Jurek Zamojski, Czesław Piechota, czy kapitan Irek Cieśliński to były czasy zawsze ja będę pamiętał a zazdroszczę wam tych wywiadów Pozdrawiam Kuba
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    2
    0
    bramkarz Olimpi(2022-05-29)
  • witam jeszcze jedno Irek a pamiętasz wyjazd na Węgry gdzie nas zawodników było jedenastu czy dwunastu a samych działaczy było jak się nie mylę 8 i do Szwecji też tak było
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    2
    1
    bramkarz Olimpi(2022-05-29)
  • nasz kapitan Irek Cieśliński to też legenda elbląska, wychowawca młodzieży i wielu pokolen sędziowskich po zakończeniu kariery zawodniczej ma ogromne zasługi dla polularyzacji naszej piłki ręcznej, to były czasy. Wspaniały artykuł
  • Teraz też nie wiadomo, czy męska pilka ręczna będzie nadal w Elblągu. Kasy brak. A w taki Kwidzyn stać na 5 drużyn, na różnych szczeblach rozgrywek? Jak nisko upadł elblaski sport. Szkoda.
  • Jak nisko upadł elbląski sport?, to pytanie do ratuszowych władców, dla których sport, kultura, - nie są tak ważne jak Harleyowe zabawki, I ciągłe pozorowanie, że się coś robi.. ( patrz station, basen, amfiteatr )-, udawacze, pozoranci, tylko tulą.. manci, manci
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    4
    0
    Monio.(2022-05-29)
  • Edziu możesz jaśniej??
  • Pan Ireneusz to człowiek orkiestra, wspiera on też Polski Czerwony Krzyż, dziękujemy.
Reklama