Spotkanie z Manuelą Gretkowską

Manuela Gretkowska nigdy nie ukrywała swego wieku. Ta książka jest przede wszystkim o jej pokoleniu, o czterdziestoparolatkach. O ludziach po przejściach, którzy wreszcie potrafią zdefiniować, czym jest mądrość i dojrzałość. Miłosz Kencki, główny bohater powieści, próbuje to zdefiniować. „Kończę 45 lat, połowę tego dostaje się za morderstwo. Nie zabiłem, ale miałem ochotę – Karin, moją pierwszą, szwedzką żonę...” – wyznaje po powrocie ze Szwecji do Polski, by zacząć wszystko od nowa. Rozwiedziony seksoholik, zostawił tam dorosłe dzieci i lata nauki życia. Teraz, w Warszawie, próbuje stworzyć związek z również rozwiedzioną Alicją. Oboje pragną stabilizacji, którą on nazywa okrzepnięciem. Wydaje się, że doskonale się rozumieją... Miłosz jako psycholog, wie o ludziach więcej. Zawodowo przygląda się swojej relacji z fascynującą go kobietą – Alicją, obserwuje jej córkę, nagle porzuconą przez męża, związki swoich dzieci czy małżeństwo nowych „teściów”. Wszyscy są niewolnikami: wychowania, konwenansów, niezrozumienia istoty miłości, braku porozumienia... Ciekawy psychologicznie przegląd różnego rodzaju układów męsko-damskich, lęków i obsesji, to nie jedyny wątek „Miłości po polsku”. Drugim jest sama Polska, polskość i Polacy, o których Gretkowska od zawsze pisze prawdy niepopularne, stawiając wnikliwe diagnozy, od których uciekamy na oślep.
      
       Manuela Gretkowska – pisarka, urodzona w 1964 r. w Łodzi. Ukończyła filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim, w 1988 wyjechała z Polski i studiowała antropologię średniowiecza w École de Hautes Études Sociales w Paryżu. Zadebiutowała w roku 1990 prozą „My zdies emigranty”. Ta i trzy następne książki Gretkowskiej opowiadają o Paryżu, miłości i bohaterce bardzo przypominającej autorkę; ich ledwo zarysowana fabuła przeplata się z esejem (historycznoliterackim, a niekiedy popularnonaukowym), reportażem, ironicznym komentarzem, groteską, heretyckim traktatem religijnym. W jej pierwszej książce pobrzmiewają tony politycznej kontestacji, być może dlatego, że była jednym z ostatnich emigrantów politycznych. Jest obywatelką świata, która może żyć oraz tworzyć wszędzie. Na początku lat 90. powróciła do Polski i pracowała w polskiej redakcji pisma „Elle”, w roku 1997 wyjechała do Szwecji, a obecnie mieszka w Polsce.
       Książki Gretkowskiej znajdują się na listach bestsellerów i są szeroko komentowane, budząc gorące emocje. Jej proza, która bywa określana jako postmodernistyczna, feministyczna, metafizyczna, ale także skandalizująca, znalazła sobie szerokie i bardzo zróżnicowane grono czytelników. W roku 1998 ukazała się jej kolejna książka „Światowidz” stanowiąca zbiór reportaży z różnych krajów – jak zwykle bardzo osobistych i pełnych dygresji – częściowo publikowanych wcześniej w „Elle”. Potem ukazały się: „Namiętnik” – zbiór opowiadań oraz „Sceny z życia pozamałżeńskiego” – mini powieść. Jest autorką scenariusza „Szamanki” Andrzeja Żuławskiego oraz współscenarzystką telewizyjnego serialu „Miasteczko”. Prekursorski dziennik – powieść „Polka” został nominowany do Nike. Dalszą częścią był równie intymny i odważny dziennik „Europejka”. Nakładem Świata Książki ukazała się powieść „Kobieta i mężczyźni”, a także książki „Obywatelka” i „Na dnie nieba”.