Sztuka i ekonomia
Ponad 3 tysiące widzów uczestniczyło w tegorocznej, 12. Elbląskiej Wiośnie Teatralnej. Oglądali spektakle, podziwiali dzieła plastyków, wysłuchali koncertów. – Repertuar był różnorodny, by każdy znalazł coś dla siebie – mówi Mirosław Siedler, dyrektor Teatru im. Aleksandra Sewruka w Elblągu. – Oczywiście, zawsze można chcieć czegoś więcej, ale my musimy się liczyć także z finansami.
Tradycja Wiosny Teatralnej w Elblągu sięga polowy lat 80. XX wieku. Wówczas dyrektorem elbląskiego Teatru Dramatycznego był Stanisław Tym. W założeniu całotygodniowa impreza miała przybliżać lokalnym widzom zespoły innych teatrów oraz wybitnych twórców. Wiosna podbiła serca elbląskich teatromanów, którzy szturmowali kasę na długo przed rozpoczęciem prezentacji.
Po kilkuletniej przerwie, Wiosna powróciła w 2008 r. „Podobne intencje, jak Stanisławowi Tymowi, przyświecały mi, chęć ożywienia i urozmaicenia repertuaru teatralnego serwowanego naszym widzom, a przy okazji konfrontacja najciekawszych wydarzeń artystycznych z kraju z realizacjami elbląskimi” – to już słowa Mirosława Siedlera, dyrektora Teatru im. Aleksandra Sewruka w Elblągu.
I tak w ostatnich latach elbląska publiczność oklaskiwała zespoły m.in.: Teatru Muzycznego w Gdyni, Teatru Muzycznego w Łodzi, Teatru Węgajty, Teatru Nowego w Poznaniu, Teatru Polonia w Warszawie, Teatru im. Stefana Jaracza w Olsztynie, Teatru Kwadrat w Warszawie, Teatru Bagatela w Krakowie, a także gości z Kaliningradu, Tarnopola, Wielkiej Brytanii.
W czasie Wiosny prezentowali się również elbląscy aktorzy w realizacjach repertuarowych.
A jeśli o repertuar chodzi. Ten zawsze „eklektyczno-sałatkowy”, jak lubił mawiać patron elbląskiej sceny, Aleksander Sewruk, czyli dla każdego coś miłego. Dramat współczesny, klasyczny, operetka, musical, farsa. Formuła z roku na rok ulegała zmianom, ale zawsze w trosce o widza – podkreślają organizatorzy.
Podczas tegorocznej, 12. Elbląskiej Wiosny Teatralnej widzowie obejrzeli sześć spektakli w wykonaniu m.in. artystów z Radomia, Łodzi, Krakowa; wysłuchali koncertów (w tym znanego i lubianego Aloszy Awdiejewa), obejrzeli prace plastyków.
- Repertuar był różnorodny tak, aby każdy widz mógł znaleźć coś dla siebie – mówi Mirosław Siedler, dyrektor elbląskiego teatru. – Uważam, że to dobry klucz i takim samym będziemy się kierować przygotowując program kolejnej Wiosny.
Taki „klucz” odpowiada ponad trzytysięcznej widowni. Na niektóre spektakle bilety zostały wyprzedane, ba, wyprzedane nawet przed premierą – casus „Mistrza i Małgorzaty” Michaiła Bułhakowa w wykonaniu aktorów Sewruka.
- Na pewno są i tacy widzowie, którzy chcieliby zobaczyć coś innego – przyznaje dyrektor Siedler. - Jesteśmy otwarci na propozycje, ale muszą to być propozycje, które znajdą poparcie większej widowni. My bowiem musimy się liczyć z kosztami, musimy łączyć ogień z wodą. Z jednej strony, troska o wysoki poziom artystyczny, z drugiej zaś koszty sprowadzenia danego spektaklu do Elbląga.
Tegoroczna Wiosna Teatralna pochłonęła ok. 200 tys. zł, z czego 30 tys. to środki z budżetu miejskiego. Mirosław Siedler przyznaje, że takie dofinansowanie wygląda mizernie w porównaniu z dotacjami, jakie otrzymują festiwale np. w Opolu czy w Toruniu.
- Oczywiście, w czasach kryzysu moglibyśmy powiedzieć, że zawieszamy Wiosnę, bo nas (ani widzów) na nią nie stać – mówi Siedler. – Ale nie możemy pozwolić sobie na umniejszanie potrzeb kulturalnych elblążan. Możemy przecież stworzyć tu przedsięwzięcie festiwalowe, o wysokiej randze. Póki co, staramy się, by bilans finansowy wyszedł na zero, no, czasem z lekką nadwyżką.
Po kilkuletniej przerwie, Wiosna powróciła w 2008 r. „Podobne intencje, jak Stanisławowi Tymowi, przyświecały mi, chęć ożywienia i urozmaicenia repertuaru teatralnego serwowanego naszym widzom, a przy okazji konfrontacja najciekawszych wydarzeń artystycznych z kraju z realizacjami elbląskimi” – to już słowa Mirosława Siedlera, dyrektora Teatru im. Aleksandra Sewruka w Elblągu.
I tak w ostatnich latach elbląska publiczność oklaskiwała zespoły m.in.: Teatru Muzycznego w Gdyni, Teatru Muzycznego w Łodzi, Teatru Węgajty, Teatru Nowego w Poznaniu, Teatru Polonia w Warszawie, Teatru im. Stefana Jaracza w Olsztynie, Teatru Kwadrat w Warszawie, Teatru Bagatela w Krakowie, a także gości z Kaliningradu, Tarnopola, Wielkiej Brytanii.
W czasie Wiosny prezentowali się również elbląscy aktorzy w realizacjach repertuarowych.
A jeśli o repertuar chodzi. Ten zawsze „eklektyczno-sałatkowy”, jak lubił mawiać patron elbląskiej sceny, Aleksander Sewruk, czyli dla każdego coś miłego. Dramat współczesny, klasyczny, operetka, musical, farsa. Formuła z roku na rok ulegała zmianom, ale zawsze w trosce o widza – podkreślają organizatorzy.
Podczas tegorocznej, 12. Elbląskiej Wiosny Teatralnej widzowie obejrzeli sześć spektakli w wykonaniu m.in. artystów z Radomia, Łodzi, Krakowa; wysłuchali koncertów (w tym znanego i lubianego Aloszy Awdiejewa), obejrzeli prace plastyków.
- Repertuar był różnorodny tak, aby każdy widz mógł znaleźć coś dla siebie – mówi Mirosław Siedler, dyrektor elbląskiego teatru. – Uważam, że to dobry klucz i takim samym będziemy się kierować przygotowując program kolejnej Wiosny.
Taki „klucz” odpowiada ponad trzytysięcznej widowni. Na niektóre spektakle bilety zostały wyprzedane, ba, wyprzedane nawet przed premierą – casus „Mistrza i Małgorzaty” Michaiła Bułhakowa w wykonaniu aktorów Sewruka.
- Na pewno są i tacy widzowie, którzy chcieliby zobaczyć coś innego – przyznaje dyrektor Siedler. - Jesteśmy otwarci na propozycje, ale muszą to być propozycje, które znajdą poparcie większej widowni. My bowiem musimy się liczyć z kosztami, musimy łączyć ogień z wodą. Z jednej strony, troska o wysoki poziom artystyczny, z drugiej zaś koszty sprowadzenia danego spektaklu do Elbląga.
Tegoroczna Wiosna Teatralna pochłonęła ok. 200 tys. zł, z czego 30 tys. to środki z budżetu miejskiego. Mirosław Siedler przyznaje, że takie dofinansowanie wygląda mizernie w porównaniu z dotacjami, jakie otrzymują festiwale np. w Opolu czy w Toruniu.
- Oczywiście, w czasach kryzysu moglibyśmy powiedzieć, że zawieszamy Wiosnę, bo nas (ani widzów) na nią nie stać – mówi Siedler. – Ale nie możemy pozwolić sobie na umniejszanie potrzeb kulturalnych elblążan. Możemy przecież stworzyć tu przedsięwzięcie festiwalowe, o wysokiej randze. Póki co, staramy się, by bilans finansowy wyszedł na zero, no, czasem z lekką nadwyżką.
Agata Janik