Kontynuacja i sprzeciw w Galerii EL

Manifesty, zbiorowe założenia nie sprawdzają się w świecie niespójnym, rozbitym na części, przepełnionym względnymi wartościami i relatywnymi normami. Obszar sztuki współczesnej wypełniony jest niezliczoną ilością przedmiotów, myśli, idei ludzkiej wyobraźni, aż do desperackich zaprzeczeń, że desygnat pojęcia „sztuka” nie istnieje. Taki kalejdoskop różnorodnych wytworów bądź działań, mieszających się, przenikających, odbijających w sobie nawzajem nie ułatwia rozumienia poczynań artystycznych. Naturalną reakcją najszerszego kręgu odbiorców na wytwory sztuki jest kokieteryjnie eksponowane niezrozumienie. Jednak za sprawą dokonań artystów sztuka stara się wymknąć z obszaru potocznej percepcji. Jeśli przypomnimy sobie jedną z możliwych definicji sztuki, a mianowicie uznając, że jest ona specyficzną etyką patrzenia, estetyką odczuwania, swoistą higieną duszy – stwierdzimy, że tak naprawdę wszystko jest w najlepszym porządku. Wrocławska grupa „Kontynuacja i Sprzeciw” od kilku lat udowadnia swoimi pracami, że sztuka niezmiennie spełnia swoje zadanie.
     Grupa powstała w latach 90-tych. Już jako studenci Akademii Sztuk Pięknych, skupieni wokół pracowni profesor Wandy Gołkowskiej, podjęli decyzję wspólnej prezentacji swoich poszukiwań twórczych. Pracownia 112 stała się miejscem pierwszych wspólnych spotkań, dyskusji, pokazów. Pierwsze wystawy w 1995 roku krystalizowały ich świadomość artystyczną. Dalsze lata to wiele wystaw zbiorowych, jak i pokazów indywidualnych grupy. Tradycją stały się również coroczne sympozja mające na celu precyzowanie dalszych poszukiwań, poprzez dyskusje, spory, prezentacje. Miniony rok to udział w międzynarodowej wystawie w Muzeum Modern Art w Hunfeld, gdzie grupa mogła skonfrontować swoje poglądy i realizacje z poszukiwaniami znanych artystów. To także udana wystawa poświęcona pamięci J. Ludwińskiego w Galerii Forum + we Wrocławiu. W tym roku ich realizacje możemy oglądać w Austria Center w Wiedniu.

     Grupa, a właściwie od kilku lat Stowarzyszenie Kontynuacja i Sprzeciw, w swych założeniach dotyczących artystów biorących udział w ekspozycjach, przyjęła formułę otwartą, stąd ruchomy skład uczestników wystaw.
     Grupa świadomie nie precyzuje jasnego programu i wyraźnych założeń. Ale jednocześnie twierdzi, że nie ogranicza się do ekscentrycznie pojmowanego indywidualizmu. W katalogach do wystaw piszą, iż podjęli decyzję wspólnego przedstawiania istotnych zagadnień w celu ustanowienia nowych relacji miedzy światem idei a materią artystyczną. To, co ich łączy, to podobnie stawiane pytania dotyczące kondycji sztuki współczesnej, reguł i praw nią rządzących. Te pytania tyleż podstawowe, co zasadnicze dotyczą ontologii sztuki, jej funkcji poznawczych, możliwości przekazu, siły kreacji, umiejętności komunikacji. Poszczególne realizacje artystów są osobistym dyskursem ze sobą, ze światem, ze sztuką. Wspólny ich mianownik to konieczność prowadzenia tego nieustannego dialogu z rzeczywistością, próbującego ją zidentyfikować, określić czy w końcu... świadomie doznać.
     „Sztuka jest zaprzeczeniem „sensownej całości”, jest jej negacją, ponieważ w swojej strukturze posiada informacje zmienne - przeciwstawne. Istniejące dwie główne tendencje: sprzeciwu (eksperymentu, nowości ) oraz kontynuacji - są komplementarne i uzupełniające. Sprzeciw jest próbą uwalniania się od uwarunkowań wynikających ze stagnacji estetycznych, które obowiązują w konstrukcjach formalnych dzieła oraz we wszystkich opcjach ideowych. Sprzeciw jest również formą kreacji nowego oblicza sztuki, jaka może zaistnieć w dowolnej postaci.” Te słowa, których autorem jest Jan Chwałczyk, zakreślają granice problemów nurtujących twórców.
     
     Wystawa będzie czynna do 5 kwietnia.
     
     Na wernisaż zaprasza Jarosław Denisiuk: