Teatr z patronem, ale nadal bezimienny
Teatr Dramatyczny w Elblągu ma swojego patrona. Jest nim Aleksander Sewruk, aktor, reżyser i dyrektor połączonych scen Olsztyn - Elbląg. Na imię jednak Dramatyczny musi poczekać do października.
W sobotę (16 czerwca) w elbląskim teatrze odbyła się uroczystość przyjęcia patrona pn. „Nie ma jak pompa”. Złożyły się na nią fragmenty spektakli, w których przed laty role kreował Aleksander Sewruk. Była więc „Zemsta”, w której patron elbląskiej sceny grał role Cześnika i Papkina, „Sen nocy letniej” (Egeusz), „Oświadczyny” (Iwan Wasiliewicz Łomow), „Hamlet” (Grabarz).
Na ekranie wyświetlone zostały także fragmenty seriali, w których występował Sewruk: „Czterej pancerni i pies”, „Stawka większa niż życie”. Były również sceny z życia elbląskiego teatru za czasów dyrektury Aleksandra Sewruka, uwiecznione przez Stefana Mulę. Gościem specjalnym uroczystości była wnuczka Aleksandra Sewruka, Lucyna Sewruk-Sadownik, która przyjechała do Elbląga z córką Aleksandrą.
- Jestem bardzo szczęśliwa i wzruszona - mówiła. - Cieszę się, że imieniem mojego dziadka zostanie nazwany teatr w Elblągu. Ja go nie pamiętam, bo miałam 2 lata, gdy zmarł. Jednak opowiadano mi, że bardzo się cieszył z wnuczki. Czekałam na niego z kapciami, gdy wracał wieczorem z teatru. Teraz, dzięki temu wieczorowi w teatrze, mogłam go zobaczyć. Mogłam zobaczyć także babcię i mojego tatę na jednym z prezentowanych zdjęć. Chciałabym, żeby dziadek był ze mnie dumny choć w części, jak ja jestem teraz dumna z niego - dodała wzruszona Lucyna Sewruk-Sadownik.
Tablicę pamiątkową umieszczoną w foyer poświęconą Aleksandrowi Sewrukowi odsłoniła jego prawnuczka Aleksandra.
Teatr Dramatyczny w Elblągu ma więc już swojego patrona, lecz nadal pozostaje bezimienny.
- Ze względu na proces legislacyjny, może niezbyt długi, ale zawsze ważny, nadanie imienia naszemu teatrowi odbędzie się w październiku - mówił Mirosław Siedler, dyrektor elbląskiego teatru.
***
Aleksander Sewruk (1912-1974) - debiutował jako aktor w teatrze oflagowym w Lubece. Na profesjonalnej scenie zadebiutował w Teatrze Jaracza w Olsztynie 4 października 1947 r. w „Fantazym”. Później występował na scenach Poznania, Opola, Olsztyna, Gdańska, Białegostoku i Warszawy. Stworzył około stu postaci scenicznych świadczących o dużej skali możliwości aktorskich. Grał Papkina, Cześnika w „Zemście”, Kreona w „Antygonie”, Gajewa w „Wiśniowym sadzie”, kapitana Nuta w „Żeglarzu”. Był też znanym aktorem filmowym i telewizyjnym. Spośród 30 ról najważniejsze to te w „Celulozie”, „Popiele i diamencie”, „Orle” (srebrny medal na Festiwalu Filmowym w Moskwie), „Dziś w nocy umrze miasto”, „Czarnych chmurach” oraz ostatnia, niedokończona rola Doktora w „Nocach i dniach”.
Przez 17 lat był dyrektorem teatrów - najpierw 12 lat Teatru im. Stefana Jaracza w Olsztynie i Elblągu, a potem Teatru Ziemi Mazowieckiej w Warszawie. Stworzył w Olsztynie i Elblągu największe przedsiębiorstwo teatralne w Polsce, na czterech scenach codziennie grano przedstawienia, a co tydzień także na piątej, eksperymentalnej - „Margines”.
Aleksander Sewruk zmarł nagle, w sobotnie popołudnie 23 listopada 1974 r. Jego żona mówiła: „Kiedy zasłabł i prosił lekarza, aby zdjął mu z serca potworny ból, miał na tyle siły, że przywołał mnie gestem i szepnął: weź numer telefonu kolegi Rogalskiego (który go dublował w molierowskiej „Szkole żon”) i poproś, żeby zagrał dzisiejsze przedstawienie, bo ja chyba dzisiaj grać nie będę.To były jego ostatnie słowa.”
Z wnuczką Aleksandra Sewruka Lucyną Sewruk-Sadownik rozmawiała Marta Hajkowicz:
Na ekranie wyświetlone zostały także fragmenty seriali, w których występował Sewruk: „Czterej pancerni i pies”, „Stawka większa niż życie”. Były również sceny z życia elbląskiego teatru za czasów dyrektury Aleksandra Sewruka, uwiecznione przez Stefana Mulę. Gościem specjalnym uroczystości była wnuczka Aleksandra Sewruka, Lucyna Sewruk-Sadownik, która przyjechała do Elbląga z córką Aleksandrą.
- Jestem bardzo szczęśliwa i wzruszona - mówiła. - Cieszę się, że imieniem mojego dziadka zostanie nazwany teatr w Elblągu. Ja go nie pamiętam, bo miałam 2 lata, gdy zmarł. Jednak opowiadano mi, że bardzo się cieszył z wnuczki. Czekałam na niego z kapciami, gdy wracał wieczorem z teatru. Teraz, dzięki temu wieczorowi w teatrze, mogłam go zobaczyć. Mogłam zobaczyć także babcię i mojego tatę na jednym z prezentowanych zdjęć. Chciałabym, żeby dziadek był ze mnie dumny choć w części, jak ja jestem teraz dumna z niego - dodała wzruszona Lucyna Sewruk-Sadownik.
Tablicę pamiątkową umieszczoną w foyer poświęconą Aleksandrowi Sewrukowi odsłoniła jego prawnuczka Aleksandra.
Teatr Dramatyczny w Elblągu ma więc już swojego patrona, lecz nadal pozostaje bezimienny.
- Ze względu na proces legislacyjny, może niezbyt długi, ale zawsze ważny, nadanie imienia naszemu teatrowi odbędzie się w październiku - mówił Mirosław Siedler, dyrektor elbląskiego teatru.
***
Aleksander Sewruk (1912-1974) - debiutował jako aktor w teatrze oflagowym w Lubece. Na profesjonalnej scenie zadebiutował w Teatrze Jaracza w Olsztynie 4 października 1947 r. w „Fantazym”. Później występował na scenach Poznania, Opola, Olsztyna, Gdańska, Białegostoku i Warszawy. Stworzył około stu postaci scenicznych świadczących o dużej skali możliwości aktorskich. Grał Papkina, Cześnika w „Zemście”, Kreona w „Antygonie”, Gajewa w „Wiśniowym sadzie”, kapitana Nuta w „Żeglarzu”. Był też znanym aktorem filmowym i telewizyjnym. Spośród 30 ról najważniejsze to te w „Celulozie”, „Popiele i diamencie”, „Orle” (srebrny medal na Festiwalu Filmowym w Moskwie), „Dziś w nocy umrze miasto”, „Czarnych chmurach” oraz ostatnia, niedokończona rola Doktora w „Nocach i dniach”.
Przez 17 lat był dyrektorem teatrów - najpierw 12 lat Teatru im. Stefana Jaracza w Olsztynie i Elblągu, a potem Teatru Ziemi Mazowieckiej w Warszawie. Stworzył w Olsztynie i Elblągu największe przedsiębiorstwo teatralne w Polsce, na czterech scenach codziennie grano przedstawienia, a co tydzień także na piątej, eksperymentalnej - „Margines”.
Aleksander Sewruk zmarł nagle, w sobotnie popołudnie 23 listopada 1974 r. Jego żona mówiła: „Kiedy zasłabł i prosił lekarza, aby zdjął mu z serca potworny ból, miał na tyle siły, że przywołał mnie gestem i szepnął: weź numer telefonu kolegi Rogalskiego (który go dublował w molierowskiej „Szkole żon”) i poproś, żeby zagrał dzisiejsze przedstawienie, bo ja chyba dzisiaj grać nie będę.To były jego ostatnie słowa.”
Z wnuczką Aleksandra Sewruka Lucyną Sewruk-Sadownik rozmawiała Marta Hajkowicz:
A