Boże Ciało
Boże Ciało to uroczystość liturgiczna ku czci Najświętszego Sakramentu. Tradycyjnie tego dnia odbywają się procesje teoforyczne ulicami miast i wsi. W uroczystości w sposób pośredni lub bezpośredni bierze udział duża część wiernych.
Uroczystość Bożego Ciała wyrosła na podłożu pobożności eucharystycznej, rozwijającej się na Zachodzie od przełomu XI i XII wieku jako wyraz dowartościowania Eucharystii po zakwestionowaniu przez Berengariusza z Tours rzeczywistej obecności Chrystusa we mszy św. oraz uwzględnieniu objawień bł. Julianny z Cornillon dotyczących ustanowienia specjalnego dnia ku czci Najświętszego Sakramentu.
W 1264 r. papież Urban IV bullą „Transiturus” ustanowił święto Bożego Ciała dla całego Kościoła. Jako argumenty przemawiające za wprowadzeniem święta papież wymienił zadośćuczynienie za znieważanie Chrystusa w Najświętszym Sakramencie, błędy heretyków oraz uczczenie pamiątki ustanowienia Najświętszego Sakramentu, która w Wielki Czwartek ze względu na powagę Wielkiego Tygodnia nie może być uroczyście obchodzona.
Na święto papież wyznaczył czwartek po oktawie Trójcy przenajświętszej, dlatego jest to, podobnie jak data Wielkanocy, tzw. święto ruchome.
Od Średniowiecza obchody uroczystości Bożego Ciała uświetniane były różnymi inscenizacjami i wystąpieniami, które miały miejsce przy ołtarzach procesji. W samych procesjach udział brały wozy z umieszczonymi „żywymi obrazami” objaśnianymi przez narratora lub też obrazami, którym towarzyszyły wypowiedzi aktorów.
W Polsce jako pierwszy święto Bożego ciała wprowadził w 1320 r. w diecezji krakowskiej biskup Nanker. W naszym kraju procesję Bożego Ciała łączono niemal od początku z procesją błagalną o odwrócenie nieszczęść, a zwyczaj ten przyjął się powszechnie w XV w. i wszedł do liturgicznej księgi „Rytuału piotrkowskiego” z 1631 r.
Po Soborze Watykańskim II Konferencja Episkopatu Polski zmodyfikowała 17 lutego 1967 r. obrzędy procesji Bożego Ciała, wprowadzając w całej Polsce nowe modlitwy przy każdym ołtarzu oraz czytania ewangelii, które tematycznie związane są z Eucharystią.
W 1264 r. papież Urban IV bullą „Transiturus” ustanowił święto Bożego Ciała dla całego Kościoła. Jako argumenty przemawiające za wprowadzeniem święta papież wymienił zadośćuczynienie za znieważanie Chrystusa w Najświętszym Sakramencie, błędy heretyków oraz uczczenie pamiątki ustanowienia Najświętszego Sakramentu, która w Wielki Czwartek ze względu na powagę Wielkiego Tygodnia nie może być uroczyście obchodzona.
Na święto papież wyznaczył czwartek po oktawie Trójcy przenajświętszej, dlatego jest to, podobnie jak data Wielkanocy, tzw. święto ruchome.
Od Średniowiecza obchody uroczystości Bożego Ciała uświetniane były różnymi inscenizacjami i wystąpieniami, które miały miejsce przy ołtarzach procesji. W samych procesjach udział brały wozy z umieszczonymi „żywymi obrazami” objaśnianymi przez narratora lub też obrazami, którym towarzyszyły wypowiedzi aktorów.
W Polsce jako pierwszy święto Bożego ciała wprowadził w 1320 r. w diecezji krakowskiej biskup Nanker. W naszym kraju procesję Bożego Ciała łączono niemal od początku z procesją błagalną o odwrócenie nieszczęść, a zwyczaj ten przyjął się powszechnie w XV w. i wszedł do liturgicznej księgi „Rytuału piotrkowskiego” z 1631 r.
Po Soborze Watykańskim II Konferencja Episkopatu Polski zmodyfikowała 17 lutego 1967 r. obrzędy procesji Bożego Ciała, wprowadzając w całej Polsce nowe modlitwy przy każdym ołtarzu oraz czytania ewangelii, które tematycznie związane są z Eucharystią.
mk