„Nie każdy bohater nosi pelerynę”

Przez dwie dekady otwierali drzwi swojego domu dla dzieci, którym zawalił się świat. Danuta i Henryk Dróżdżowie z Elbląga wychowali 37 podopiecznych w ramach pieczy zastępczej. Dziś (19 listopada) w Dniu Pracownika Socjalnego, ich niezwykłe zaangażowanie doceniły władze miasta.
Nagle dzwoni telefon i trzeba znaleźć miejsce dla dziecka, któremu właśnie zawalił się świat. Przez 20 lat w domu Elblążan – Danuty i Henryka Dróżdżów, do czasu przejścia małżeństwa na emeryturę – mieszkało 37 dzieci z pieczy zastępczej.
Dziś (19 listopada), podczas miejskich obchodów Dnia Pracownika Socjalnego w Kamieniczkach Elbląskich, małżeństwo oraz inni pracownicy elbląskiej pomocy społecznej odebrali podziękowania za swoją codzienną służbę.
– Przede wszystkim trzeba dać im ciepło i opiekę. Trudno to opisać, bo każde dziecko jest inne. Czego innego potrzebuje, z innymi traumami przychodzi. Podejście trzeba dopasować indywidualnie do każdego podopiecznego – mówi Danuta Dróżdż.
Kiedy najstarsza z trójki biologicznych dzieci państwa Dróżdżów usamodzielniła się, małżeństwo podjęło decyzję o stworzeniu rodziny zastępczej. Czasem dzwonił telefon ze szpitala, że czeka tam noworodek, innym razem trafiali do nich starsi podopieczni, którym trzeba było powiedzieć, że teraz tutaj będzie ich dom. Z nową sytuacją musiały poradzić sobie także ich własne dzieci, zyskując tymczasowe rodzeństwo.
– Najczęściej mieliśmy pięcioro dzieci w pieczy zastępczej. Trafiały do nas maluchy z różnymi schorzeniami. Najkrócej, bo tylko cztery miesiące, przebywał u nas noworodek, który później trafił do adopcji – do tej samej rodziny, która wcześniej adoptowała jego biologicznego brata – opowiada Danuta Dróżdż. – Najdłużej, bo aż 16 lat, był z nami Paweł, chłopak z głęboką niepełnosprawnością. Ostatecznie trafił do Domu Pomocy Społecznej, ponieważ ze względu na pogarszający się stan zdrowia nie mogliśmy się już nim zajmować.
„W statystycznej rodzinie takich problemów nie ma”
– Tak naprawdę człowiek nie zdaje sobie sprawy z tego, w co się angażuje i z czym wiąże się rodzicielstwo zastępcze – przyznaje pani Danuta. – W przeciętnej, statystycznej rodzinie takich problemów nie ma. Skąd taki pomysł? Mąż zawsze chciał mieć dużą rodzinę. Moi rodzice wychowywali mojego kuzyna, z kolei moja kuzynka miała trójkę dzieci w rodzinie zastępczej. Z rodzicielstwem zastępczym zawsze mieliśmy jakiś kontakt – dodaje Elblążanka.
Za swoje wieloletnie poświęcenie państwo Dróżdżowie (na wniosek ECUS) oraz pracownicy socjalni zostali dziś (19 listopada) uhonorowani przez władze miasta.
– Nie każdy bohater nosi pelerynę. Dziękuję za waszą codzienną pracę – bardzo trudną, wymagającą ogromnych pokładów cierpliwości, zaangażowania i wielkiego serca – mówił podczas uroczystości Piotr Kowal, wiceprezydent Elbląga.
Historii, z którymi na co dzień mierzą się pracownicy socjalni, jest mnóstwo, a każda z nich jest bardzo trudna. Do elbląskiego Domu Pomocy Społecznej dla Dzieci i Młodzieży Niepełnosprawnych Intelektualnie przy ul. Kasprzaka niedawno trafiła siedmiomiesięczna dziewczynka chora na raka.
– Bardzo zaangażowałam się w leczenie tego dziecka – opowiadała siostra Elwira Rydzy, dyrektor DPS, również nagrodzona na dzisiejszej uroczystości. – Jestem obok, aby czuła się kochana i wiedziała, że warto walczyć o życie. Dziewczynka już zaczęła raczkować, jest cudownym dzieckiem. Mamy perspektywę operacji, która może jej uratować życie. Wierzę w to, że Pan Bóg, dobra wola ludzi i umiejętności lekarzy pomogą temu dziecku. A jak już wszystko będzie dobrze, to zaczniemy szukać dla niej rodziców adopcyjnych.