To, gdzie będzie rosła zależy od... mrówek (Opowieści z lasu, odc.110)
W medycynie ludowej uważana była za roślinę, która może pomóc wyleczyć schorzenia wątroby. Również i kształt jej liści kojarzony jest z tym narządem. To wszystko znalazło swoje odbicie w łacińskiej nazwie przylaszczki pospolitej.
Hepatica nobilis a inaczej przylaszczka pospolita to roślina, którą można wypatrzeć np. w lasach Wysoczyzny Elbląskiej czy w Bażantarni.
- Teraz jest ku temu szczególna okazja, bo na drzewach nie ma jeszcze liści. Co to oznacza dla roślin z dna lasu, takich jak zawilec gajowy, złoć żołta czy właśnie przylaszczka pospolita? Duże natężenie światła. Dzięki temu mogą one wzrastać i się rozmnażać – wyjaśnia Jan Piotrowski z Nadleśnictwa Elbląg. - Później, gdy pojawią się liście sklepienie z koron drzew zamknie się, a światło przestanie tak mocno docierać na dno lasu.
"Zimują w postaci kłączy, rozrastają się tworząc kępy. Jeden kwiat kwitnie około tygodnia, rozwija się stopniowo, a gdy przekwitnie – zastępuje go nowy. Dzięki temu okres kwitnienia wydłuża się, co jest bardzo ważne, gdy zmienna wiosenna pogoda nie sprzyja zapylającym je owadom" – tak cykl rozwoju przylaszczki opisuje Grzegorz Okołów w swoim artykule "Wyścig ku słońcu" na łamach czasopisma Echa Leśne (nr 1 (631) 2018).
Ta niewielka roślina, jak podaje Związek Szkółkarzy Polskich dorastająca do 15-20 centymetrów wysokości, rodzi niebieskofioletowe kwiaty. Co ciekawe, podczas deszczowej pogody, a także wieczorem przylaszczki zamykają się. Natomiast nasiona tej rośliny rozsiewane są przez mrówki - zawierają one ciałko tłuszczowe, które jest dla nich pokarmem.
"Przylaszczka w warunkach naturalnych porasta cieniste lasy liściaste i mieszane oraz zarośla. Lubi gleby gliniaste, świeże, próchnicze, zasobne w wapń i umiarkowanie wilgotne" – czytamy na stronie Związku Szkółkarzy Polskich.
- Teraz jest ku temu szczególna okazja, bo na drzewach nie ma jeszcze liści. Co to oznacza dla roślin z dna lasu, takich jak zawilec gajowy, złoć żołta czy właśnie przylaszczka pospolita? Duże natężenie światła. Dzięki temu mogą one wzrastać i się rozmnażać – wyjaśnia Jan Piotrowski z Nadleśnictwa Elbląg. - Później, gdy pojawią się liście sklepienie z koron drzew zamknie się, a światło przestanie tak mocno docierać na dno lasu.
"Zimują w postaci kłączy, rozrastają się tworząc kępy. Jeden kwiat kwitnie około tygodnia, rozwija się stopniowo, a gdy przekwitnie – zastępuje go nowy. Dzięki temu okres kwitnienia wydłuża się, co jest bardzo ważne, gdy zmienna wiosenna pogoda nie sprzyja zapylającym je owadom" – tak cykl rozwoju przylaszczki opisuje Grzegorz Okołów w swoim artykule "Wyścig ku słońcu" na łamach czasopisma Echa Leśne (nr 1 (631) 2018).
Ta niewielka roślina, jak podaje Związek Szkółkarzy Polskich dorastająca do 15-20 centymetrów wysokości, rodzi niebieskofioletowe kwiaty. Co ciekawe, podczas deszczowej pogody, a także wieczorem przylaszczki zamykają się. Natomiast nasiona tej rośliny rozsiewane są przez mrówki - zawierają one ciałko tłuszczowe, które jest dla nich pokarmem.
"Przylaszczka w warunkach naturalnych porasta cieniste lasy liściaste i mieszane oraz zarośla. Lubi gleby gliniaste, świeże, próchnicze, zasobne w wapń i umiarkowanie wilgotne" – czytamy na stronie Związku Szkółkarzy Polskich.
oprac. mw