Ziemia oddaje skarby
20 lat temu powstała koncepcja kompleksowych badań archeologicznych na elbląskiej Starówce, a archeolodzy po raz pierwszy weszli na zniszczony prawie w stu procentach teren Starego Miasta.
Bilans ponad dwudziestu półrocznych sezonów archeologicznych jest imponujący: ponad 500 tysięcy sztuk i fragmentów ceramiki i kości zwierzęcych, 80 tysięcy innych zabytków - ze skóry, szkła, bursztynu, drewna, metali, tkanin. Wiele fragmentów detali architektonicznych. Wszystkie dotyczyły życia codziennego mieszkańców Starego Elbląga, który umarł w 1945 r. Najstarsze przedmioty pochodzą z I połowy XIII wieku, najnowsze - sprzed końca istnienia Starówki. Do dziś przebadano około 12 tysięcy metrów kwadratowych - prawie 7 procent całej Starówki, najwięcej w Europie.
- Elbląg miał szczęście w nieszczęściu, bo to, że w czasie wojny został niemal w całości zmieciony z powierzchni ziemi, pozwolił na tak kompleksowe badania naukowe - mówi archeolog Grażyna Nawrolska, która wraz z mężem, Tadeuszem Nawrolskim, od początku prowadzi badania, a od 1994 jest szefową Pracowni Archeologii Miast od ub. r. działającej w elbląskim Muzeum. - W innych miastach badania archeologiczne prowadzone są jedynie przy okazji inwestycji.
Wiedza i znaleziska elbląskich archeologów w wielu punktach zweryfikowały wyobrażenia specjalistów na temat Starego Miasta. Okazało się np. że miało ono nietypowy, jak na miasto w tej części Europy i miasto nadmorskie, plan - nie posiadało rynku. "Rynkiem" była cała, podzielona m.in. na Targ Sienny, Węglowy, Chlebowy, ulica Stary Rynek. Ulica ta została najwcześniej wytyczona - w latach 60-tych XIII wieku - i do dziś przetrwała w niezmienionym kształcie. Badania pozwoliły także zlokalizować zamek (mieścił się przy dzisiejszej ul. Wapiennej) - po Malborku drugi, co do wielkości zamek krzyżacki.
W tym roku archeolodzy kończą trwające dwa sezony prace we wschodniej, uboższej części miasta (rejon Wigilijnej i Rzeźnickiej). Za rok rozpoczyna się eksploracja bogatej dzielnicy portowej. Naukowcy zacierają dłonie.
- Elbląg miał szczęście w nieszczęściu, bo to, że w czasie wojny został niemal w całości zmieciony z powierzchni ziemi, pozwolił na tak kompleksowe badania naukowe - mówi archeolog Grażyna Nawrolska, która wraz z mężem, Tadeuszem Nawrolskim, od początku prowadzi badania, a od 1994 jest szefową Pracowni Archeologii Miast od ub. r. działającej w elbląskim Muzeum. - W innych miastach badania archeologiczne prowadzone są jedynie przy okazji inwestycji.
Wiedza i znaleziska elbląskich archeologów w wielu punktach zweryfikowały wyobrażenia specjalistów na temat Starego Miasta. Okazało się np. że miało ono nietypowy, jak na miasto w tej części Europy i miasto nadmorskie, plan - nie posiadało rynku. "Rynkiem" była cała, podzielona m.in. na Targ Sienny, Węglowy, Chlebowy, ulica Stary Rynek. Ulica ta została najwcześniej wytyczona - w latach 60-tych XIII wieku - i do dziś przetrwała w niezmienionym kształcie. Badania pozwoliły także zlokalizować zamek (mieścił się przy dzisiejszej ul. Wapiennej) - po Malborku drugi, co do wielkości zamek krzyżacki.
W tym roku archeolodzy kończą trwające dwa sezony prace we wschodniej, uboższej części miasta (rejon Wigilijnej i Rzeźnickiej). Za rok rozpoczyna się eksploracja bogatej dzielnicy portowej. Naukowcy zacierają dłonie.
AJ