Popielec
Środa Popielcowa to pierwszy dzień okresu czterdziestodniowego Wielkiego Postu, poprzedzającego święta wielkanocne. Od IV wieku z dniem tym związany jest rytuał posypywania głów popiołem, który aż do X wieku przeznaczony był wyłącznie dla osób publicznie odprawiających pokutę.
Obrzędy Środy Popielcowej wyznaczają w tradycji chrześcijańskiej koniec zabaw i początek 40-dniowych przygotowań duchowych do świąt wielkanocnych.
Według danych etnograficznych, jeszcze na początku XX wieku tego dnia panował zwyczaj obnoszenia po wsiach garnka z żurem, a w gospodach na widocznym miejscu wywieszano na sznurku szkielet śledzia, który miał przypominać klientom o obowiązku przestrzegania postu.
W okresie średniowiecza, w środę, po ceremonii posypania głów popiołem, pokutnicy musieli opuścić kościół, a jego progi wolno im było przekroczyć dopiero po spowiedzi wielkanocnej w Wielki Czwartek, który obchodzono jako dzień odpuszczenia grzechów i pojednania z Kościołem. Z czasem posypywanie głów popiołem stało się obrzędem stosowanym wobec wszystkich wiernych jako znak pokuty i żalu za grzechy, o czym mają przypominać słowa: „z prochu powstałeś i w proch się obrócisz”. Niekiedy zamiennie też stosowane jest wezwanie „nawracajcie się i wierzcie w ewangelię”, które ma przypominać wiernym o konieczności poprawy i zmiany w swoim postępowaniu. W osiągnięciu poprawy pomocne są uczynki miłosierdzia, modlitwa, post, jałmużna.
Według danych etnograficznych, jeszcze na początku XX wieku tego dnia panował zwyczaj obnoszenia po wsiach garnka z żurem, a w gospodach na widocznym miejscu wywieszano na sznurku szkielet śledzia, który miał przypominać klientom o obowiązku przestrzegania postu.
W okresie średniowiecza, w środę, po ceremonii posypania głów popiołem, pokutnicy musieli opuścić kościół, a jego progi wolno im było przekroczyć dopiero po spowiedzi wielkanocnej w Wielki Czwartek, który obchodzono jako dzień odpuszczenia grzechów i pojednania z Kościołem. Z czasem posypywanie głów popiołem stało się obrzędem stosowanym wobec wszystkich wiernych jako znak pokuty i żalu za grzechy, o czym mają przypominać słowa: „z prochu powstałeś i w proch się obrócisz”. Niekiedy zamiennie też stosowane jest wezwanie „nawracajcie się i wierzcie w ewangelię”, które ma przypominać wiernym o konieczności poprawy i zmiany w swoim postępowaniu. W osiągnięciu poprawy pomocne są uczynki miłosierdzia, modlitwa, post, jałmużna.
mk