Metal Time 2010

Nowy Staw – miasto owiane legendą – niektórzy mówią, że otacza je ogniste morze, a po niebie szybują smoki. Ja wiem tylko tyle, że znalazło się tam kilku konkretnych ludzi, którzy w tej niewielkiej miejscowości postanowili robić festiwal metalowy. Idea to bardzo szczytna z co najmniej dwóch powodów. Po pierwsze: północ Polski nie obfituje w tego typu imprezy, więc maniacy czerni z tej części kraju muszą gnać do stolicy czy na Śląsk. Po drugie, jest to niewątpliwie dobry patent na promocje miasta, o czym niech świadczy fakt, że poza zespołami z całego kraju, zjechali się również fani z różnych jego stron, nie tylko tych najbliższych. Mnie organizatorzy zaimponowali również tym, że udało im się pozyskać patronat Marszałka Województwa Pomorskiego.
       Z przyczyn związanych z transportem ominął nas występ naszego elbląskiego Immense Decay oraz pogańskich wojów z Saltus. Tak więc dla nas imprezę otwierał Darzamat. Spodziewałem się po tej ekipie czegoś ciekawszego. Ich symfoniczny black metal zabrzmiał trochę nijako, monotonnie i bez polotu. Broniła się wokalistka dysponująca bardzo ciekawym i mocnym głosem. Może gdyby grali później, po zmroku, ich muzyka nabrałaby właściwego klimatu.
       Drugi w kolejności objawił się Pathfinder. Owi Power metalowi wojownicy okazali się dla mnie największą niespodzianką. Kapitalni warsztatowo zagrali koncert bardzo dynamiczny, zdecydowanie pobudzający po nieco przespanym Darzamat. Dysponujący bardzo dobrym głosem wokalista cały czas utrzymywał dobry kontakt z publiką. Zaskoczyli wyborem coveru – „Moonlight Shadow” Mike’a Oldfielda nie jest tym, czego normalni metalowcy spodziewają się na koncertach, jednak odbiór był znakomity.
       Kolejny elbląski akcent miał miejsce przy występie Forecast. Szeregi malborskiego zespołu zasila – znany z elbląskiej ekipy Empty Throne – basista Ardi. Forecast swego czasu grał w Elblągu, więc rozpisywał się nie będę. Zagrali sprawny set, częstując nas klimatami spod znaku – bliskiego Szwecji – death/black metalu.
       Pandemonium może uchodzić za legendę polskiego podziemia. Ich wydany w 1992 roku materiał „Devilri” sporo namieszał w rodzimym, metalowym kotle. Zagrali to, co mieli najlepsze w dorobku, dzięki czemu dostaliśmy po uszach solidna dawką ciężkiego, utrzymanego w średnich tempach grania, hołdującego metalowej klasyce spod znaku Bathory, Celtic Frost czy starego Samaela.
       Kolejni weterani z Armagedon bujają się po scenie z różnymi perturbacjami i przerwami gdzieś od początku lat 90-tych ubiegłego wieku. Swoją dawkę death metalu zaserwowali nam w sposób rzetelny i brutalny, przygotowując powoli na to, co nastąpi później.
       Na koniec gwiazda wieczoru. Miał być Behemoth, jednak z przyczyn, o których piszą już nawet w „Pani Domu”, ekipa z Pomorza zagrać nie mogła. Ciężar ten wzięli na siebie mili dżentelmeni z warszawskiego Hate. Tu naprawdę nie ma się nad czym rozpisywać. Hate to zawodowcy i jeńców nie biorą. Bardzo intensywny, bezkompromisowy występ, podparty pirotechnicznymi sztuczkami nie pozostawiał wątpliwości, dlaczego owi piewcy mroku grają na koniec. Hate zdecydowanie uniósł ciężar zrzucony na ich barki nieobecnością Behemotha.
       Warto dodać, że większość zespołów wyrażała wsparcie dla walczącego z chorobą Nergala, niejeden utwór podczas tego wieczoru jemu zadedykowano.
      

       Pod kontem organizacyjnym impreza przebiegła sprawnie, była obiecana grochówka, a i miejsca na namioty nie zabrakło. Oprócz Behemotha nie wystąpił również zapowiadany Calm Hatchery. Organizatorom pozostaje podziękować za to, że im się chce, i życzyć aby w kolejnych latach festiwal się rozrastał tak, abyśmy mieli i w naszej części kraju porządne metalowe, święto.