UWAGA!

Drogi Czytelniku,

uprzejmie informujemy, że w związku z wejściem w życie Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych stworzyliśmy zgodną z nim politykę prywatności. Regulacje RODO zmuszają nas do wystąpienia z prośbą do Ciebie o zaakceptowanie jego postanowień, chociaż z praktycznego punktu widzenia nic się nie zmienia w sposobie korzystania z naszego serwisu.

Jedyną rzeczą, która może budzić Twoje obawy jest profilowanie. Wyjaśniamy, że w naszym przypadku, tak jak dotychczas, skutkuje ono wyłącznie tym, że jeśli uprzednio byłeś/aś na stronie jakiegoś biura podróży, to z dużym prawdopodobieństwem nasi zaufani partnerzy reklamowi tacy jak Google serwować będą banery z widokami złocistych plaż.

Prosimy zapoznać się z polityką prywatności stosowaną na naszej stronie i zaakceptować jej postanowienia.

Może później

Wydarzenie, które zmieniło świat

 
Elbląg, Wydarzenie, które zmieniło świat
(fot. Anna Dembińska, archiwum portEl.pl)

Przeszło dwa tysiące lat temu Cesarstwo Rzymskie rozrastało się krok po kroku, podbijając kolejne terytoria i podporządkowując sobie ludność. Ten los w 63 r. p.n.e. spotkał też Palestynę, gdy wojska Pompejusza zajęły Jerozolimę. Położyło to kres niepodległości Judei, na obszarze której kilkadziesiąt lat później narodził się Jezus. Czasy były niepewne. Władze z zewnątrz. Ludzie pełni obaw i lęków o przyszłość. To wtedy przyszło na świat dziecko, które przyniosło nadzieję.

Data narodzin Jezusa stała się przełomem. Odcisnęła piętno na historii tak, że zapisując daty ważnych wydarzeń dzielimy je do dzisiaj – na dzieje „starej ery” przed Chrystusem i „nową erę” – po Chrystusie. Co może dziwić, obecnie historycy jako datę urodzenia Jezusa, wskazują rok 747 (748) od założenia Rzymu, czyli 7 (6) rok przed nową erą. Zaistniała sytuacja ma swoje źródło w błędzie, który w 525 roku popełnił scytyjski mnich Dionizy Mały (Dionysius Exiguus), ustalający na polecenie papieża Jana I dokładną datę narodzenia Jezusa Chrystusa. Według jego obliczeń Jezus narodził się w Betlejem w 754 r. od założenia Rzymu, kiedy władcą Cesarstwa Rzymskiego był cesarz Oktawian August (30 p.n.e. – 14 n.e.), a królem Judei był Herod Wielki (37 p.n.e. – 4 n.e.), o czym wspominają Ewangelie św. Mateusza i Łukasza (por. Mt 2, 1-18; Łk 1, 5), czemu jednak współczesne obliczenia zaprzeczają wykazując, że mnich pomylił się w swoich rachubach o 6 -7 lat.

Podobnie jak to było dwa tysiące lat temu, przyszło nam spędzać ten dzień Bożego Narodzenia w pewnej niepewności i oczekiwaniu na zmiany, które niewątpliwie nadejdą. Przyszłość jest nieznana. Staramy się ją oswajać, choć wychodzi to nam mniej lub bardziej nieporadnie. I nie możemy mieć o to do siebie pretensji, bo przecież musimy poruszać się niemal we mgle zrządzeń losu, w rzeczywistości odczuwanego zagrożenia i bezsilności. Na wiele osób przygnębiająco działa świadomość, że życzenie „by było jak dawniej” nie jest możliwe do spełnienia, ponieważ nawet jeśli zostaną zniesione ograniczenia pandemiczne, wrócimy do pracy, nauki w szkołach i będziemy mogli korzystać w pełni z kin, teatrów, zwiedzania muzeów, uprawiania sportu i rozwijania hobby, to gdzieś w głębi jestestwa będzie tlić się lampka, przypominająca o znikomości naszego wpływu na to, co się wydarzyło…

 

Prawda o człowieku

Ktoś może przypomni słowa łacińskiej sentencji „in vita mors certa est” („W życiu tylko śmierć jest pewna”). Jest w tym racja, z tym, że dzieje kraju, narodu, jak również konkretnego, pojedynczego człowieka nie sprowadzają się tylko i wyłącznie do dwóch dat – początku i końca. Pomiędzy tymi dwoma datami mieści się nieskończenie wiele wydarzeń, prac, marzeń, problemów, smutków i radości, porażek i sukcesów. Wszystkie one wypełniają dzieje, nadają życiu smak.

Nie docenilibyśmy pewnie jednych bez drugich. A wszystkie przeżywa się i pokonuje łatwiej, gdy możemy się z kimś nimi podzielić. W pewnym uproszczeniu, można powiedzieć, że wszystko sprowadza się do relacji. Relacja, wewnętrzne nastawienie do siebie samego i zewnętrzna, czyli łączność, więź z drugim człowiekiem, szczególnie w czasie przymusowych ograniczeń i odizolowania okazuje się czymś bardzo ważnym i potrzebnym do dobrego, spokojnego i sprawiającego satysfakcję życia. Tą podstawową prawdę o człowieku przypominają nam właśnie te święta, które umacniają i budują bliskość z osobami, z którymi jesteśmy i chcemy być w dobrej, zdrowej relacji. Dla jednych będzie to relacja rodzinna, braterska, małżeńska, przyjacielska, dla innych koleżeńska albo sąsiedzka. Obecność drugiego człowieka jest potrzebna. A relacja wymaga, by o nią dbać, dając innym swoją autentyczną zaangażowaną obecność, bo razem raźniej oswajać rzeczywistość – tą, w której się znaleźliśmy. Jest czas przełomu. Podobnie jak w czasach, kiedy urodził się Jezus. Wtedy pasterze, razem, szukając go, także szli ku nieznanemu i w nieznane… Szli z tęsknotą za codziennością, którą utracili pod panowaniem okupanta i z nadzieją, że odnajdą Mesjasza, który ich wyzwoli od działań imperium, które za panowania Cezara Augusta miały na celu coraz większe uzależnienie i podporządkowanie mieszkańców podbitych prowincji od władcy Rzymu. Elementem centralizacji i kontroli stały się wówczas spisy ludności, ponieważ cesarz chciał znać ekonomiczny potencjał imperium, którym zarządzał z pomocą pretorów (por. Łk 2, 3). Jako prowincje uznawane wówczas były – Sycylia (od 241 r. p.n.e.), potem Sardynia i Korsyka, Kartagina (od 146 r. p.n.e.), i połączona z Syrią Judea (od 63 r. p.n.e.). Grunty na tych podbitych terytoriach należały według ogłoszonego prawa do ludu rzymskiego. Dla miejscowej ludności oznaczało to, że stali się jedynie dziedzicznymi dzierżawcami zobowiązanymi do płacenia rzymianom podatku gruntowego rozumianego jako czynsz za korzystanie z cudzej własności. Czując bezsilność wobec legionów, które tłumiły ich bunty, ludność podbitych ziem, podobnie jak pasterze zdążający w wielkiej niepewności do Betlejem, oczekiwali wybawienia, Mesjasza. Odnaleźli nowonarodzone dziecko… Co wtedy poczuli , można się domyślać.

 

Radość i nowe wyzwania

Niepewność to jedno z naturalnych odczuć, które towarzyszą czasowi oczekiwania na dziecko. Kiedy jednak dziecko się narodzi, jego obecność zmienia życie ludzi, wśród których zaczyna być, funkcjonować. Pojawia się radość, ale i nowe wyzwania… Narodzenie Jezusa i jego obecność wśród ludzi – pasterzy, uczniów, uczonych, kapłanów i całkiem przypadkowo spotkanych przez niego osób, odmieniła ich życie, choć zapewne nie w takim wymiarze, o jakim marzyli mieszkańcy podbitych przez Rzym prowincji.

Z perspektywy późniejszych wydarzeń dziejowych wynika, że narodziny Jezusa Chrystusa odmieniły świat także w szerszym kontekście - kulturowo, politycznie i duchowo – tak, że przez kolejne wieki, a także lata naszego własnego życia, w grudniowe wieczory wypatrujemy gwiazdy, która przypomina nam o tym wydarzeniu sprzed ponad dwóch tysięcy lat i z tęsknotą zerkamy na drzwi, by powitać tych, których darzymy miłością. Pozostawiamy też puste miejsce przy stole dla tych, których nieobecność zasmuca nasze serca, przypominając, że minionego czasu nie można odzyskać, ale można przestać tracić ten, który nam jeszcze pozostał do przeżycia.

W tym roku wymogi sanitarne i okoliczności społeczne zmieniają nasze zwyczaje, kreują nowe nawyki i zachowania - począwszy od dezynfekowania rąk po zmiany w jadłospisie świątecznym, formach pracy, nauki i odpoczynku. Wiele osób doświadcza boleśnie, że to czy będzie karp w śmietanie, barszcz z uszkami i makowiec nie jest już tak ważne jak to, czy i ile osób usiądzie z nami przy świątecznym stole…

Można powiedzieć, że w tym roku święta Bożego Narodzenia pokazują, że nie ważne co jest na stole, tylko kto jest przy stole – czyli, że w życiu każdego człowieka ważny jest i powinien być drugi człowiek. Pokazują też, że obecność bliskich osób, jest o wiele ważniejsza, niż zwyczaje kulinarne i tradycje ludowe, które można sobie odpuścić lub stworzyć nowe, własne, rodzinne – tak, jak uczynić to kiedyś musieli nasi przodkowie, umieszczając saturnalia, podłaźniczki, betlejki, zupę z konopii, zuwkę z serem i bombolki w słownikach etnograficznych, muzeach i skansenach. Oni zapoczątkowali jako nowe, te znane nam obecnie zwyczaje, które ewoluują i podlegają dalszej transformacji. Czy nasze zwyczaje rodzinne, domowe, tworzone w tym trudnym i uciążliwym dla wszystkich okresie ograniczeń staną się ponadczasowe i oprą się postępowi jak pierogi, faworki i sękacze naszych babć, czy może będą pamiątką niespokojnego 2020 roku, tego nie widomo, ale ocenią to zapewne kolejne pokolenia.

Święta Bożego Narodzenia to czas, kiedy nasza aktywność, szczególnie zawodowa, zwalnia. To pozwala odpocząć, zregenerować się, dać wytchnienie, cieszyć się życiem i bliskością drugiego człowieka. Życzliwość, serdeczność, uśmiech i wewnętrzne ciepło są pokarmem, który odżywia duszę, daje siłę. Nie skąpmy tego pokarmu ani sobie ani innym, a poczujemy dobro, które chce dotknąć zaciśniętych w bojaźni serc.

Marta Kowalczyk
Polub ten artykuł
Polub portEl.pl
A moim zdaniem...

Przeczytaj też co działo się w Elblągu wcześniej

Zamieszczenie następnej opinii do tego artykułu wymaga zalogowania

W formularzu stwierdzono błędy!

Ok
Dodawanie opinii
Aby zamieścić swoje zdjęcie lub avatar przy opiniach proszę dokonać wpisu do galerii Czytelników.
NOWOŚĆ! Dział "A moim zdaniem" obsługuje hashtagi.
Dołącz zdjęcie:

Podpis:

Jeśli chcesz mieć unikalny i zastrzeżony podpis
zarejestruj się.
E-mail:(opcjonalnie)
  • Daty narodzin Jezusa nie ma w Biblii. O co chodzi z „bożym narodzeniem?” O kult słońca, który tak hucznie obchodzili spienianie. Następowało przesilenie, wiec słońce się rodziło na nowo, było to święto najważniejsze dla Słowian. Z czasem wejście kościoła rzymsko- katolickiego, który krwawo tłumił takie herezje przeobrażona to w znane nam urodziny Jezusa. Po prostu kościół katolicki zamienił narodziny słońca na narodziny Jezusa i zmuszał tym do czczenia wiary katolickiej, która zniewalala i obalała obecne rządy i wprowadzała swoje jezuickie metody. Ile Boże narodzenie i katolicyzm maja wspólnego z prawdziwym protestantyzmem? Nic. .. katolicyzm zrobił z Biblii piknik z Jezusem, pozmieniał 10 przykazań i wywyższyły Marie do najwyższej formy kultu. Amen bracia katolicy, otwórzcie oczy.
  • Jankiff była okazja abyś przemówił ludzkim głosem, bo ponoć w wigilię zwierzęta potrafią, Ale ciebie to nie dotknęło.
  • @hrabia_George - @ hrabia_George słowa prawdy bolą najbardziej. Świat katolicyzmu upada, pedofilia w kościołach, tłumne odejścia młodych od wiary. Upadanie bracia katolicy. Wasza forma chrześcijaństwa okazała się błędna.
  • Niektórzy we wpisach zaklinają rzeczywistość i głoszą swoje poglądy. Prawdą jest, że jeżeli będziemy odchodzić od BOGA zginiemy wszyscy niezależnie od poglądów. Tylko wiara w BOGA nas uratuje.
  • Żeby być przyjętym do seminarium to chyba trzeba przejść pewną rekrutację. Po pierwsze udowodnić ze jest się homoseksualistą
    Zgłoś do moderacji     Odpowiedz
    7
    8
    Jamaleg(2020-12-25)
  • @Janklif - Tu bracie Ameryki nie odkryles, kazdy wie, ze kultury powstawaly, upadaly, podobnie narody, spoleczenstwa, wiary. Trudno wskazac cos stalego, wszystko sie zmienia w czasie podobnie jest I z nasza wiara, ktora pewno za jakis czas upadnie. Stalym jest wnetrze czarnej dziury, gdzie czas stoi w miejscu, tak ze spoko, nie stresuj sie, Bo to szkodzi zdrowiu. Garbusiarz cyklista
  • @hrabia_George - Niech zgadnę - jesteś katolikiem?
  • @Janklif - Katolicy to nie tylko kościół rzymsko-katolicki - który w ostatnim okresie zalicza upadki, katolicy z różnych nazwijmy to nacji na świecie mają się nie najgorzej. Jestem katolikiem (rzymsko katolickim), i "wierzę w Boga ojca wszechmogącego. .. "Kościół jako księża mi nie odpowiada - co nie znaczy, że nie ma dobrych księży, do kościoła jako budynku zaglądam gdy mam potrzebę, np. pokazać dzieciom szopkę symbol tych świąt, zrobienie szopki kosztuje więc do aniołka moje dzieci wrzucą kilka pln. Ale irytuje mnie gdy nie jako księża nakazują by za kolędę której nie będzie "dać"w kopercie lub przelew, a moje mieszkanie od kilku lat jest omijane przez księży, mimo, że wyraziłem chęć przyjęcia ich. Wracając do art. bardzo fajny i ciekawy na świąteczny ranek.
  • @zelan - Nie od Boga, a od wiary (nie koniecznie w Boga), gdy zabraknie wiary wtedy grozi nam zagłada - długo by o tym pisać.
  • "gdy zabraknie wiary wtedy grozi nam zagłada"- szczególnie cwaniakom grozi zagłada
  • Molitsja i uczitsja ruskomy jazyku. .. bo Jarosław prowadzi nas pod władanie Rosji. .. jak kiedyś jego poprzednicy pod berło cara, który właśnie te słowa nakazał Paljaczkom. .. @ Amen
  • Towarzysz Piotrowicz członek trybunału konstytucyjnego składa wszystkim pisiorom życzenia świąteczne
Reklama